اصول است. «١» * اصول اعتقادى‌ پيشواى دهم عليه السلام در كنار تبيين و گسترش فقه شيعى به مباحث اعتقادى و كلامى نيز عنايت ويژه داشت؛ از اين رو، بحثهاى كلامى كه در قالب رهنمودها و مناظرات از سوى آن حضرت القا شده، تجلّيگاه ديگرى از علوم و دانشهاى خدادادى اين امام همام است.
طرح مباحثى در زمينه حقيقت توحيد، ارائه نظر صائب نسبت به صفات بارى‌تعالى، ابطال جبر و تفويض و ... همه گواه وسعت و عمق دانش و آگاهيهاى آن گرامى در زمينه اصول اعتقادى و مسائل كلامى است. «٢» * تفسير امام هادى عليه السلام قرآن را به عنوان منبعى كه همه فرقه‌هاى اسلامى نسبت به آن وحدت نظر دارند و احكام و دستوراتش براى همه لازم‌الاجرا است «٣»، مطرح كرده و افزوده است:
«انَّ اللَّهَ تَعالى لَمْ يَجْعَلْهُ لِزَمانٍ دوُنَ زَمانٍ وَ لالِناسٍ دوُنَ ناسٌ، فَهُوَ فى‌ كُلِّ زَمانٍ جَديدٌ وَ عِنْدَ كُلِّ قَوْمٍ غَضٌّ الى يَوْمِ الْقِيمَةِ.» «٤» خداوند متعال، قرآن را براى زمانى معيّن و مردمى خاص قرار نداده است.
(دستورات و احكام) قرآن در هر زمانى نو، و براى هر ملّت و گروهى تا روز قيامت، تازه و شاداب است.
پيشواى دهم عليه السلام با اين نگرش به قرآن، به تبيين و تفسير آيات دلنشين آن پرداخت و هم‌