پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: خداوند غضب مى‌كند بر كسى كه رخصتهايش را نپذيرد. «١» زهد تاريخ زندگانى امام هادى(ع) ٤٢ درس چهارم: شخصيت علمى امام هادى عليه السلام‌ و پارسايى‌ امام هادى عليه السلام همچون پدران بزرگوار خود در نهايت درجه زهد و پارسايى مى‌زيست و از تمامى جاذبه‌ها و لذايذ مادّى كناره گرفت، و اطاعت خدا را بر همه چيز مقدّم داشت.
منزل امام عليه السلام در مدينه و سامرّا از هر نوع وسائل، تهى بود. مأموران متوكّل، سرزده به منزل آن گرامى وارد شدند و خانه را با دقّت بازرسى كردند، چيزى از تجمّلات زندگى در آن نيافتند و به متوكّل گزارش دادند كه ديدند امام عليه السلام در اتاقى- در حالى كه ردايى پشمينه بر تن دارد- بر روى ريگها و شنها نشسته و فرشى زير پا ندارد.
«سبط بن جوزى» مى‌نويسد: امام هادى عليه السلام هيچ گرايشى به دنيا نداشت و همواره در مسجد بود. وقتى مأموران، خانه او را بازرسى كردند جز چند جلد قرآن و كتاب دعا و كتابهاى علمى چيزى نيافتند. «٢» امام هادى عليه السلام به دنيا در حدّ بازارى مى‌نگريست كه مى‌بايد در آن تجارت كرد و براى زندگى جهانِ واپسين سود لازم و سرمايه مورد نياز را به دست آورد. آن حضرت در سخنى فرمود:
«أَلدُّنْيا سُوْقٌ، رَبِحز فيها قَوْمٌ، وَ خَسِرَ آخَروُنَ.» «٣» دنيا بازارى است كه گروهى در آن سود بردند و گروهى ديگر زيان.
در سخنى ديگر فرمود:
«انَّ اللَّهَ جَعَلَ الدُّنْيا دارَ بَلْوى، وَالْآخِرَةَ دارَ عُقْبى، وَ جَعَلَ بَلْوىَ الدُّنْيا لِثَوابِ الْآخِرَةِ سَبَباً، وَ ثَوابَ الْآخِرَةِ مِنْ بَلْوَى الدُّنْيا عِوَضاً.» «٤» خداوند دنيا را خانه گرفتارى و آزمايش و آخرت را خانه كيفر و پاداش قرار