درس سوّم مقام و منزلت بندگى‌ پيشوايان معصوم عليهم السلام در بالاترين درجه مقام شناخت حقتعالى قرار داشتند و همين درك و شناخت عميق، آنان را به ارتباط و انس هميشگى با خدا واداشته و شعله‌هاى آتش عشق به معبود و وصال به حقّ، بر جانشان شرر مى‌افكند و آرامش را از آنان سلب مى‌كرد.
پارسايى و انس با پروردگار آن چنان جلوه و نمودى در زندگى امام نقى عليه السلام داشت كه برخى از شرح حال نويسان در مقام بيان برجستگيها و صفات والاى آن گرامى به ذكر اين ويژگى پرداخته‌اند. «ابن كثير» مى‌نويسد:
«كانَ عابِداً زاهِداً.» «١» او عابدى وارسته و پارسا بود.
«يافعى» مى‌گويد:
«كانَ الْامامُ عَلىُّ الْهادى مُتَعَبِّداً، فَقيهاً، اماماً.» «٢» امام على هادى عليه السلام كمر همّت به عبادت بسته، فقيه و پيشوا بود.
«ابوالفلاح حنبلى» در وصف حضرتش مى‌نويسد:
«أَبوُالْحَسَنِ عَلِىُّ بْنُ الْجَوادِ الْمَعْروُفُ بِالْهادى‌ كانَ فَقيهاً، اماماً، مُتَعَبِّداً.» «٣» ابوالحسن على فرزند حضرت جواد ... معروف به هادى، فردى فقيه، امام و متعبّد بود.
تهجّد و شب زن تاريخ زندگانى امام هادى(ع) ٣٧ زهد و پارسايى ص : ٣٧ ده دارى‌