درس دوّم شخصيّت معنوى و الهى‌ پيشوايان معصوم عليهم السلام انسانهاى كامل و برگزيده‌اى هستند كه خداوند آنان را به عنوان مشعلهاى فروزان هدايت جامعه بشرى و الگوهاى رفتارى حق‌پويان و خداجويان، تعيين كرده است.
آنان در پرتو بندگى خدا و برخوردارى از كمالات نفسانى و ارزشهاى انسانى به مرتبه‌اى از منزلت معنوى و شخصيّت ملكوتى رسيده‌اند كه همه سيلابها و چشمه سارهاى دانش و فضيلت از ستيغ وجودِ آن عرش‌نشينان، جارى مى‌شود و مرغان دور پرواز انديشه‌ها، توانايى رسيدن به قلّه بلند افكارشان را ندارد. «١» آنان عرشيانى هستند كه خداوند براى هدايت فرشيان به جهان طبيعت فرستاده و بدين نعمت بزرگ بر همه انسانها منّت نهاده است. «٢» بر اين اساس، سنخيّتى با ديگران ندارند. «٣» آنان از سنخ نور هستند و وجودشان خالص، گزيده و مطهّر به اراده خداست. «٤» و اگر در اين عالم خاكى و مادّى در كنار مُلك‌نشينان زيست مى‌كنند و با آنان همساز و همسخن مى‌گردند، در بُعد تجلّى و ظهور مُلْكى و صورت ظاهرى آنان است، نه صورت باطنى و حقيقت واقعى كه آن براى ديگران غيرقابل درك و نزديك شدن است.
در اين مقياس، نمى‌توان آنان را با كسى مقايسه كرد و در يك رديف دانست. امام صادق عليه السلام مى‌فرمايد: