زندگى مسلمانان نوعى اصالت به هم رسانده بود.
در اين دوران، هر چند مردم از نظر عاطفى به خاندان پيامبر صلى الله عليه و آله علاقمند بودند؛ ولى از آنجا كه با تربيت بايسته و روش شايسته اسلامى پرورش نيافته بودند، رهبرى آنان و اجراى دقيق قوانين شرع را به آسانى نمى‌پذيرفتند و به محض آن كه مى‌ديدند حكومت امام عليه السلام با اميال و خواهشها و انحرافات آنان همسو نيست، شمشيرهايشان را بر روى او بلند مى‌كردند، آنگونه كه بر روى اميرمؤمنان و فرزندانش امام حسن و امام حسين عليهم السلام كشيدند؛ با آنكه در آن روزگار، امّت فاصله چندانى با عصر پيامبر صلى الله عليه و آله نداشت و از زبان آن حضرت، سخنان و توصيه‌هاى فراوانى نسبت به آنان شنيده بود. «١» با اين توضيح، پاسخ اين پرسش كه چرا امام هادى عليه السلام با تكيه بر حمايت مردمى، عليه متوكّل قيام نكرد و تن به اين سفر اجبارى داد، روشن مى‌شود. هدف امام عليه السلام تنها به‌