درس سيزدهم: موضعگيرى متوكّل در برابر جبهه امامت‌ اميرمؤمنان، على عليه السلام ضمن خطبه‌اى كه در آن خلفاى بنى‌اميّه و بنى‌عبّاس را پيشگويى كرده بود، از دهمين خليفه عباسيان يعنى متوكّل با وصفِ «كافرترين ايشان» ياد كرده است. اين شناخت و پيش‌بينى، مُلْهَم از غيب است كه اختصاص به اين خاندان دارد و بدور از هر گونه شك و ترديد و گزافه و مبالغه مى‌باشد. كلمات و توصيفهاى شرح‌حال نويسان از اين خليفه عبّاسى از قبيل:
«كانَ الْمُتَوَكِّلُ شَديدَ الْوَطْأَةِ عَلى آلِ ابى‌ طالِبٍ»، «١» «كانَ الْمُتَوَكِّلُ مَعْروُفاً بِالتَّعَصُّبِ» «٢» ، «كانَ اخْبَثَ بَنِى الْعَبّاسِ وَ اقْساهُمْ قَلْباً وَ اشَدَّهُمْ عُتُوّاً وَ عِناداً لِلطّالِبييّنَ»، «٣» «كانَ الْمُتَوَكِّلُ شَديدَ الْبُغْضِ لِعَلىِّ بْنِ ابى‌ طالِبٍ عليه السلام وَ لِاهْلِ بَيْتِهِ» «٤» و ...
و نيز عملكرد وى در طول مدّت زمامدارى‌اش، شاهدهاى صدقى بر پيشگويى درست اميرمؤمنان عليه السلام در مورد او است.
منشأ اين همه بغض و كينه متوكّل نسبت به اميرمؤمنان عليه السلام چيزى جز خبث سريره، قساوت قلب و كفر باطنى وى نبود؛ چرا كه بنا به گفته حضرت امير عليه السلام، جز منافق و كافر، او را دشمن نمى‌دارد، آنجا كه فرمود:
«لايُبْغِضُنى‌ مُؤْمِنٌ وَ لا يُحِبُّنى‌ كافِرٌ اوْ مُنافِقٌ.» «٥» مؤمن، مرا دشمن نمى‌دارد و كافر يا منافق مرا دوست نمى‌دارد.