تاريخ زندگانى امام سجاد(ع)
 
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص

تاريخ زندگانى امام سجاد(ع) - رفیعی، علی - الصفحة ٣٧

نسل امام حسين عليه السلام تنها از طريق امام سجاد عليه السلام ادامه يافت.**
در تعداد فرزندان آن بزرگوار اختلاف است و بين ٨ تا ١٧ فرزند نوشته‌اند. فرزندان مشهور آن بزرگوار عبارتند از:
١- حضرت ابو جعفر محمد بن على عليه السلام (امام باقر).
٢- زيد شهيد كه بعد از امام باقر، افضل فرزندان امام سجاد (ع) بود. از آنجا كه ورع، كمالات، فضايل و كرامات آن بزرگوار بيشمار بود و عليه ظلم و ستم بنى اميه و به خونخواهى جدّش امام حسين عليه السلام قيام كرد. گروهى او را امام پنداشتند. آن بزرگوار عالم، فاضل، متعبّد، سخّى، شجاع و به امامت امامان دوازده گانه معتقد بود. او براى امر به معروف و نهى از منكر و به مَسنَد رساندن «الرضا من آل محمد (ص)» قيام كرد و گروهى از مردم وقتى قيام او و خانه نشينى برادرش امام باقر عليه السلام را ديدند، پنداشتند كه او امام است «١» و از اينجا فرقه «زيديه» پديد آمد.
٣- عبداللّه باهر، او را به خاطر جمال، حسن و درخشندگى رخسارش باهر مى‌گفتند «٢» او مردى فقيه و فاضل بود و احاديث بسيارى از پدرانش از رسول خدا روايت كرد و متولى صدقات جدش امير مؤمنان (ع) بود. «٣» ٤- عمر الاشرف، او را در مقايسه با عمر الاطرف فرزند امام على (ع) عمر الاشرف مى‌خواندند. زيرا فرزند امام على (ع) شرافت و جلالت را فقط از طرف پدر تنها داشت ولى او علاوه بر جلالت پدرى از طرف امام على، فرزند فاطمه زهرا (س) نيز بود و بر عمر بن على (ع) اشرف بود. «٤» او مردى فاضل، بزرگوار، پرهيزكار و سخاوتمند بود. «٥» ٥- حسين، او نيز مردى فاضل و پرهيزكار بود و احاديث فراوانى از پدرش امام‌