خداى تعالى مى‌فرمايد: «وَ الْكاظِمينَ الْغَيظِ» مؤمنان خشم خود را مى‌خورند.
- خشم خود را خوردم.
- «وَالْعافينَ عَنِ النَّاسِ» و نسبت به مردم عفو و گذشت دارند.
- خدا تو را بخشيد.
- «وَ اللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنين» و خدا نيكوكاران را دوست دارد. «١» - برو كه در راه خدا آزادى. «٢» گويى اين مكالمه، امتحانى بود كه امام از آن كنيز كرده و وقتى كنيز اين آيه مناسب را خواند، امام او را با آزادى جايزه داد.
ب- يكى از غلامان امام سجاد عليه السلام خلافى كرد كه مستحق تنبيه شد. امام تازيانه را برداشت و اين آيه را تلاوت كرد:
«قُلْ لِلَّذينَ امَنُوا يَغْفِرُوا لِلَّذينَ لا يَرْجُونَ ايَّامَ اللَّهِ» «٣» به مومنان بگو از كسانى كه به روزهاى خدا اميدى ندارند، عفو و گذشت كنند.
غلام در جواب گفت:
«و من چنين نيستم بلكه من به رحمت خدا اميد و از عذاب خدا خوف دارم.» امام تازيانه را انداخت و فرمود: تو آزادى. «٤» باز در اينجا گويا امام مى‌خواهد عبدش را امتحان كند كه آيا معنا و مفهوم آيه را مى‌داند و وقتى غلام نشان مى‌دهد كه معناى آيه را مى‌داند و از مؤمنان است، امام را او پاداش مى‌دهد. «٥» ج- علاوه بر اين برخوردهاى فردى، روش امام با بردگان نيز در نهايت دقت و ظرافت پايه‌ريزى شده بود.