درس سوم‌ احسان به پدر و مادر وَ وَصَّيْنَا الْانْسانَ بِوالِدَيْهِ احْساناً حَمَلَتْهُ امُّهُ كُرْهاً وَ وَضَعَتْهُ كُرْهاً وَ حَمْلُهُ وَ فِصالُهُ ثَلثُونَ شَهْراً حَتَّى اذا بَلَغَ اشُدَّهُ وَ بَلَغَ ارْبَعينَ سَنَةً قالَ رَبِّ اوْزِعْنى‌ انْ اشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتى انْعَمْتَ عَلَىَّ وَ عَلى والِدَىَّ وَ انْ اعْمَلَ صالِحاً تَرْضيهُ وَ اصْلِحْ لى فى ذُرِّيَّتى انى تُبْتُ الَيْكَ وَ انى مِنَ الْمُسْلِمينَ «١» آدمى را به نيكى كردن با پدر و مادرش سفارش كرديم. مادرش او را به دشوارى برداشت و به دشوارى بر زمين نهاد و مدّت حمل تا از شير بازگرفتنش سى‌ماه است؛ تا چون به سنّ جوانى رسد و به چهل سالگى درآيد، گويد: اى پروردگار من، به من بياموز تا شكر نعمتى را كه بر من و بر پدر و مادرم ارزانى داشته‌اى به جاى آرم. كارى شايسته بكنم كه تو از آن خشنود شوى و فرزندان مرا به صلاح‌آور، من به تو بازگشتم و از تسليم شدگانم.
نيكى به پدر و مادر از احكام عمومى است كه در تمام اديان آسمانى تشريع شده و اختصاص به دين اسلام ندارد و به همين جهت وصيت به نيكى، به همه افراد بشر و به جنس «انسان» تعميم داده شده است. خداوند با اين وصيّت مى‌خواهد عواطف، مهر و محبت فرزند را نسبت به پدر و مادر برانگيزد. «٢» زحمات مادر اين آيه پس از وصيت به نيكى در خصوص پدر و مادر به برخى از ابعادى كه مادر را