درس هفتم‌ عذاب الهى حتمى است‌ وَ الطُّورِ وَ كِتابٍ مَسْطُورٍ فى رَقٍّ مَنْشُورٍ وَ الْبَيْتِ الْمَعْمُورِ وَ السَّقْفِ الْمَرْفُوعِ وَ الْبَحْرِ الْمَسْجُورِ انَّ عَذابَ رَبِّكَ لَواقِعٌ مالَهُ مِنْ دافِعٍ «١» قسم به كوه طور، قسم به كتاب نوشته شده در صفحه‌اى گشاده و قسم به بيت‌المعمور، قسم به اين سقف برافراشته، قسم به درياى مالامال كه عذاب پروردگارت واقع شدنى است و آن را دفع‌كننده‌اى نيست.
گرچه قرآن، تعاليم خود را بر پايه برهان، تعقل و تدبّر استوار ساخته و بر آن است كه با روشهاى جذّاب، افكار مخاطبانش را بارور سازد و از اين راه آنها را براى درك حقايق برانگيزد ولى در مواردى شيوه تهديدآميزى اتّخاذ مى‌كند و گروه خاصّى را مورد عتاب قرار مى‌دهد.
قطعى بودن عذاب‌ حتمى بودن و تحقّق يافتن يك پديده مادّى و معنوى بر دو اصل متوقف است. يكى وجود مُقتضى و فراهم‌آمدن زمينه مساعد و ديگرى نبودن مانع. آنچه كه مقتضى عذاب است سنّت الهى است. بدين معنا كه خداوند چنين مقرركرده است كه عمل زشت و ناهنجار هر كس در قالب عذاب درآيد و منافاتى با رحمت الهى ندارد. اين سنّت ثابت و تغييرناپذير خداوند است.
... وَ لَنْ تَجِدَ لِسُنَّةِ اللَّهِ تَبْديلًا «٢» و در سنّت خداوند هيچ تبديلى نمى‌يابى.