تعاليم قرآن (ج2) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١١٣
٣- تصديق روز قيامت: نمازگزاران علاوه بر تصديق قلبى، در عمل نيز همواره قيامت را تصديق كرده و مواظبند كه اعمالشان طورى باشد كه قابل ارائه در روز واپسين باشد، زيرا اعتقاد قطعى دارند كه آنچه از خوبى و بدى انجام دهند، همان را در قيامت مشاهده خواهند كرد.
٤- ترس از عذاب الهى: نمازخوانان، هرگز به اعمال نيك خود مغرور نمىشوند، بلكه هميشه از عذاب الهى مىترسند، زيرا انسان مؤمن هر اندازه كار نيك انجام دهد بازهم آن را شايسته عرضه به پيشگاه خداوند ندانسته و خود را مقصر مىداند.
٥- عفت و پاكدامنى: نمازگزاران با حضور قلب در نماز، پيوند خويش را با خدا محكم مىكنند و غريزه جنسى را تحت كنترل امر خدا درمىآورند و جز از راه مشروع آن را ارضا نمىكنند و در نتيجه، خود و جامعه را از افتادن در منجلاب فساد و زشتيها نگه مىدارند.
٦- ٧- امانتدارى و خوش عهدى: همچنين در نگهدارى امانتهاى مردم اعمّ از مال و جان و آبرو سخت تلاش كرده به هيچ وجه به آن خيانت نمىكنند و به هر عهدى كه با ديگران و يا خداى بزرگ ببندند، وفا مىكنند. البته امانت و عهد، هر دو مفهوم وسيعى دارند كه نعمتها، مسئوليتها، پيمانهاى فردى و اجتماعى، عهد با خدا و خلق و ... را دربرمىگيرد.
٨- قيام به اداى شهادت: آنها براى برپايى عدالت در جامعه انسانى هرگاه كه لازم باشد به اداى شهادت قيام كرده و بدون كمترين تغيير يا كتمانى آنچه را كه ديدهاند، بيان نموده و صاحبان حق را در رسيدن به حقشان يارى مىكنند.
٩- محافظت بر نماز: نمازگزاران علاوه بر برپايى نماز، صفات خاص نماز مثل وقت، شرايط و آداب نماز را نيز رعايت كرده و نمازشان را آنگونه كه شرع گفته با همه ويژگيها به جا مىآورند. در برخى از روايات، اين صفت محافظت را به اداى نمازهاى واجب و ويژگى اول يعنى نماز بطور دائم را به اداى نمازهاى مستحبى تفسير كردهاند. «١»