تعاليم قرآن (ج2) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٦٢
درس هشتم شقّ القمر اقْتَرَبَتِالسَّاعَةُ وَانْشَقَالْقَمَرُ وَانْ يَرَوْا آيَةً يُعْرِضُوا وَيَقُولُوا سِحْرٌ مُسْتَمِرٌّ «١» قيامت نزديك شد و ماه دو نيمه گرديد و اگر معجزهاى ببينند، روى برمىگردانند و مىگويند:
جادويى بزرگ است.
اين آيات اشاره به معجزهاى ديگر از معجزات پيامبر اكرم (ص) دارد و آن شكافتهشدن ماه در مقابل ديدگان مشركان اهل مكّه در سالهاى قبل از هجرت مىباشد. مشركان معتقد بودند كه معجزات پيامبر اسلام از قبيل سحر است و سحر در امور زمينى اثر دارد ولى در مسائل آسمانى تأثير نمىگذارد، از اين جهت از پيامبر (ص) خواستند كه براى اثبات حقانيّت رسالت خويش، اگر مىتواند ماه را دو نيمه كند. پيامبر اكرم (ص) از آنها تعهد گرفت كه اگر آن را انجام داد ايمان بياورند، آنها نيز قول دادند. در آن موقع كه شب چهاردهم بود، پيامبر (ص) از خداى متعال اين معجزه را درخواست نمود و خداوند خواسته پيامبرش را اجابت فرمود و ماه به دو نيمه تقسيم گرديد و پس از مدّت كوتاهى دو مرتبه به حالت طبيعى برگشت و التيام يافت. «٢» بعضى از مشركان گفتند اگر پيامبر، ما را مسحور كرده باشد اكنون از مسافرينى كه از راه مىرسند، مىپرسيم؛ پس از رسيدن مسافران، آنها هم به اين معجزه شهادت دادند، امّا باز مشركان لجباز آن را انكار كردند و سحر پنداشتند. «٣» خداوند متعال در تأييد واقعه و تقبيح عمل آنها اين آيات را نازلفرمود.
علاوه بر صراحت آيات در معجزه شق القمر، حضرت على (ع) و ساير ائمه (ع) آن