تعاليم قرآن (ج2) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٩٥
درس سيزدهم منافق شناسى اذا جاءَكَ الْمُنافِقُونَ قالُوا نَشْهَدُ انَّكَ لَرَسوُلُاللَّهِ وَاللَّهُ يَعْلَمُ انَّكَ لَرَسُولُهُ وَاللَّهُ يَشْهَدُ انَّ الْمُنافِقينَ لَكاذِبُونَ «١» چون منافقان نزد تو آيند، گويند: شهادت مىدهيم كه تو پيامبر خدا هستى. خدا مىداند كه تو پيامبر او هستى و خدا شهادت مىدهد كه منافقان دروغگويند.
نفاق چيست؟
نفاق از ماده نَفْق به معنى نفوذ و پيشروى است. نَفَق به معنى كانال و راهرو زيرزمينى است كه براى استتار يا فرار از آن استفاده مىكنند. برخى از حيوانات مانند موش صحرايى، روباه و سوسمار براى لانه خود دو سوراخ قرار مىدهند، يكى آشكار كه از آن وارد و خارج مىشوند و ديگرى پنهانى كه اگر احساس خطر كنند، از آن مىگريزند. اين سوراخ پنهانى را «نافقاء» مىگويند «٢» و در اصطلاح، اظهار ايمان و پنهان كردن كفر باطنى را نفاق گويند و به كسى كه ظاهر و باطن او يكى نباشد، بلكه در ظاهر مسلمان، امّا در باطن كافر يا مشرك باشد، منافق گفته مىشود.
نشانههاى منافقان در اين سوره به تعدادى از صفات منافقان اشاره شده كه به توضيح آنها مىپردازيم.
١- منافقان دروغگويند، يعنى آنها اگر چه حرف حق و صحيحى را بر زبان آورند، امّا چون اين كلام خلاف عقيده باطنى آنهاست، دروغگو هستند. در آيه مورد بحث آمده كه