تعاليم قرآن (ج2) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٧٠

نيست كه ديگران از آن بكلّى محروم مانند؛ زيرا قرآن داراى مراتب و منازل مختلف است. هر كس به مقدار عقل و ايمان خود مرتبه‌اى ازآن را درك مى‌كند. «١» و آنكه از طهارت باطنى و عقل زلال بهره‌اى ندارد از قرآن هم حظّى نمى‌برد، چون ميان قرآن و خواننده بايد سنخيّت باشد و گرنه پيوند با آن امكان‌پذير نيست وبلكه عرضه قرآن نسبت به افرادى كه بيمارى روحى دارند سبب تشديد بيمارى آنان مى‌گردد.
مسّ چيست؟
قرآن را ظاهر و باطنى است. ظاهر قرآن را مى‌توان دست كشيد و لمس كرد و كلماتش را به قوّه حافظه سپرد. در مسّ ظاهرى آن طهارت و داشتن وضو و يا غسل و اجتناب از آلودگيها شرط است. چنانكه براى مسّ كردن باطنى قرآن يعنى دست‌يافتن و رسيدن به مقامات و مراتب عالى آن پاكى باطنى و طهارت از گناه و صفات رذيله، ضرورى است. «٢» پس «مسّ» نسبت به ظاهر قرآن به معناى دست كشيدن و لمس كردن و نسبت به باطن قرآن به معناى دست يافتن و علم و آگاهى به حقايق آن است. «٣» زبان آيه‌ آيا اين آيه به زبان نفى سخن مى‌گويد يا به زبان نهى؟ يعنى آيا ناپاكان را از دست‌زدن به كلمات قرآن نهى مى‌كند يا نااهلان را از دست‌يابى به آن نفى مى‌كند؟ در جواب بايد گفت: آيه، هر دو هدف را دنبال مى‌كند. از طرفى ناپاكان ظاهرى كه وضو و غسل و تيمّم ندارند را از دست‌زدن به كلام خدا نهى مى‌كند و از طرفى ناپاكان باطنى را از دست‌يافتن به تعاليم و معارف بلند آن نفى مى‌كند. بدين معنا كه آنان هرچه بكوشند باز نمى‌توانند به حقيقت آن برسند و معارفش را دريابند.