تعاليم قرآن (ج2) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٦
واى بر آنكه شنيد و نشنيده گرفت وَيْلٌ لِكُلِّ افَّاكٍ اثيمٍ يَسْمَعُ اياتِ اللَّهِ تُتْلى عَلَيْهِ ثُمَّ يُصِرُّ مُسْتَكْبِراً كَانْ لَمْ يَسْمَعْها فَبَشِّرْهُ بِعَذابٍ اليمٍ وَ اذا عَلِمَ مِنْ آياتِنا شَيْئاً اتَّخَذَها هُزُواً اولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ مُهينٌ مِنْ وَرائِهِمْ جَهَنَّمُ وَ لا يُغْنى عَنْهُمْ ماكَسَبُوا شَيْئاً وَلا مَااتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ اوْلِياءَ وَ لَهُمْ عَذابٌ عَظيمٌ «١» واى بر هر دروغ پرداز گنهكارى كه آيات خدا را كه بر او خوانده مىشود مىشنود؛ آنگاه به گردنكشى پاى مىفشرد چنان كه گويى هيچ نشنيده است. پس او را به عذابى دردآور بشارتش ده. چون چيزى از آيات ما را بداند به مسخره مىگيرد. اينان در خور عذابى خواركنندهاند. جهنم در پس آنان است، و مالى كه به دست آوردهاند و كسانى كه غير از خداى يكتا به دوستى گرفتهاند به حالشان سود نكند. ايشان را عذابى بزرگ است.
شنيدنِ حقيقى مطالب حق، تسليمآور و تحوّلانگيز است. كسى كه حق را با گوش باطنى بشنود بر آن دل مىسپارد و به كار مىبندد. امّا شنيدن ظاهرى مطالب حق، بدون دقت در آنها ركودآور است و انسان را در حالت جمود و تحجّر نگه مىدارد. گناه زياد و دروغگويى موجب مىشود كه انسان نتواند حقايق را درست درك كند. كسى كه گفتارش دروغ و عملش ناپسند باشد تعاليم الهى را كه بر او القا مىشود ناديده مىگيرد و آيات قرآن را به بوته فراموشى مىسپارد و چنين وانمود مىكند كه اصلًا چيزى نمىشنود و خود را به كرى مىزند و برعمل و انديشه پيشين خود همچنان اصرار مىورزد. خداوند چنين كسى را نكوهش مىكند و به عذاب سخت وعده مىدهد.
گفتنى است شنيدن سطحى، نخست بىاعتنايى و نشنيده گرفتن و در مرحله دوم مسخرهكردن آيات الهى را به دنبال دارد. يعنى اگر چنين كسى اندكى از آيات را بشنود، نه تنها خود آنها را مورد مسخره قرارمىدهد بلكه آن را بر ديگر آيات نيز تعميم داده و كليه تعاليم قرآن (ج٢) كد ٤/١٣٤ ٣٩ مظاهرى از امدادهاى معنوى ص : ٣٩