تعاليم قرآن (ج2) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٩٦
منافقان با تأكيد فراوان و قسم، پيامبر (ص) را رسول خدا (ص) مىخواندند؛ ولى دروغ مىگفتند و به رسالت آن حضرت معتقد نبودند. آنها نه تنها در برابر مؤمنان، بلكه با برادران منافق خودشان و كافران نيز چنين برخوردى دارند. «١» ٢- داراى قيافه حق به جانب هستند، «وَ اذا رَايْتَهُمْ تُعْجِبُكَ اجْسامُهُمْ» «٢» چون آنان را ببينى ظاهرشان تو را به شگفت آورد.
٣- چرب زبان و خوش گفتارند، «وَ انْ يَقُولُوا تَسْمَعْ لِقَوْلِهِمْ» «٣» و چون سخن بگويند به سخنانشان گوش مىدهى. امير مؤمنان (ع) مىفرمايد: «ذِكْرُهُمْ شِفاءٌ وَ فِعْلُهُمُ الدَّاءُ الْعَياءُ ...» «٤» سخنانشان شفاست امّا عملشان درد بىدرمان است.
٤- انعطاف ناپذيرند و مانند چوبهايى هستند كه به ديوار تكيه داده شدهاند، «كَانَّهُمْ خُشُبٌ مُسَنَّدَةٌ» «٥» همان طور كه آن چوبها نه خيرى دارد و نه فايدهاى، اينان نيز همانطورند چون فهم ندارند و همچون چوب خشك در مقابل حق انعطافناپذيرند.
٥- از هر حادثهاى مىهراسند، «يَحْسَبُونَ كُلَّ صَيْحَةٍ عَلَيْهِمْ» «٦» هر آوازى را بر زيان خود مىپندارند. از آنجا كه در ضمير خود كفر پنهان دارند و آن را از مؤمنان مىپوشانند، زندگى را با ترس و دلهره به سر مىبرند كه مبادا مردم بر باطنشان پى ببرند، به همين جهت، هر آوازى را كه مىشنوند گمان مىكنند عليه آنهاست.
منافقان، خطرناك ترين دشمن قرآن مىفرمايد: «هُمُ الْعَدُوُّ فَاحْذَرْهُمْ» «٧» دشمنان (دين و ايمان) به حقيقت اينان هستند، از ايشان بر حذر باش، در جاى ديگر با عبارت «الَدُّ الْخِصامِ» «٨» يعنى