تعاليم قرآن (ج2) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٩١
و گاهى مىگفتند: «كسى داخل بهشت نمىشود، مگر اينكه يهودى يا مسيحى باشد.» «١» خداى متعال در قرآن پاسخ آنان را داده، از جمله در آيه مورد بحث مىفرمايد: اگر شما واقعاً از دوستان خدا هستيد، آرزوى مرگ كنيد، زيرا خدا از دوستان خود در بهشت پذيرايى مىكند و فاصله بين شما و آن بهشت چيزى جز مرگ نيست. پس با تمناى مرگ، اين فاصله را برداشته و به ملاقات دوست خود نايل شويد. امّا از آنجا كه اين فقط ادعاى آنان است، خود جواب مىدهد كه اينان به خاطر اعمال ناشايستى كه كردهاند و به خاطر دلبستگى شديد به دنيا، هرگز حاضر نيستند مرگ را آرزو كنند؛ بلكه آنان از همه اقوام، به دنيا بيشتر علاقهمندند و عاقبتى جز عذاب الهى در انتظار آنان نيست.
وَ لَتَجِدَنَّهُمْ احْرَصَ النَّاسِ عَلى حَياةٍ وَ مِنَ الَّذينَ اشْرَكُوا يَوَدُّ احَدُهُمْ لَوْ يُعَمَّرُ الْفَ سَنَةٍ وَ ما هُوَ بِمُزَحْزِحِهِ مِنَ الْعَذابِ انْ يُعَمَّرَ واللَّهُ بَصيرٌ بِما يَعْمَلُونَ «٢» ايشان را مىيابى كه به حيات مادى از همه خلق حتى مشركان حريصترند. از اين رو، هر يهودى آرزوى هزار سال عمر مىكند و (اگر به آرزويش برسد) عمر هزار ساله نيز او را از عذاب نمىرهاند و خدا به آنچه انجام مىدهند، آگاه است.
دوست داشتن مرگ، نشانه ايمان واقعى خداوند در اين آيه، مدعيان دروغين ايمان را رسوا كرد و ملاك بسيار دقيق و مهمّى را براى تشخيص ايمان واقعى از ايمان دروغين بيان نمود تا افراد هم خود و هم ديگران را بشناسند.
كسى كه معبود و محبوبش را خدا و مرگ را سبب ديدار محبوب و معبود مىداند، براى رسيدن به آن لحظهشمارى مى كند.
امير مؤمنان على (ع) كه مظهر عشق به خداوند و اولين و كامل ترين مؤمن به خدا و رسول (ص) است و در صدق ايمان بىهمتاست، بارها در نهجالبلاغه، اشتياق خود را به لقاى پروردگار و شهادت در راه خدا ابراز كرده و از جمله مىفرمايد: