تعاليم قرآن (ج2) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٧٨
وَ مَنْ يَتَوَلَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ الَّذينَ امَنُوا فَانَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْغالِبُونَ «١» كسانى كه ولايت خدا و پيامبرش و افراد با ايمان را بپذيرند (پيروزند، زيرا) حزب و جمعيت خدا پيروز مىباشد.
بنابراين، حزب الله كسانى هستند كه ولايت خدا و رسول و مؤمنان را پذيرفتهاند و با افرادى كه اين ولايت را نپذيرفته و دشمن خدا و رسولند، هرگز دوستى نمىكنند؛ زيرا دلشان از محبت خدا و رسول پر شده و هرگز در يك دل، دو محبت متضاد جا نمىگيرد، هر چند دشمنان خدا و رسول، پدران، پسران، برادران و يا اقوام ايشان باشند كه نزديك ترين و قوى ترين پيوند را دارند.
در برابر «حزب الله»، «حزب الشيطان» قرار دارد و ويژگى آنان دوستى و ارتباط با دشمنان و مغضوبان درگاه الهى است كه در چند آيه پيشتر به آن اشاره كرده است:
الَمْ تَرَ الَى الَّذينَ تَوَلَّوْا قَوْماً غَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ ... اولئِكَ حِزْبُ الشَّيْطانِ «٢» آيا نديدى كسانى را كه با گروهى كه خدا بر آنان غضب كرده بود، دوستى برقرار كردند ... آنان حزب شيطان مىباشند.
در روايات اسلامى نيز روى اين مسأله با عنوان «حبّ و بغض براى خدا» تأكيد شده كه به دو حديث اشاره مىشود.
فضيل بن يسار مىگويد:
از امام صادق (ع) پرسيدم: آيا حب و بغض جزو ايمان است؟ حضرت پاسخ داد: مگر ايمان غير از حب و بغض است؟ «٣» و باز همان حضرت مىفرمايد:
مِنْ اوْثَقِ عُرَى الْايمانِ انْ تُحِبَّ فِى اللَّهِ وَ تُبْغِضَ فِى اللَّهِ وَ تُعْطِىَ فِى اللَّهِ وَ تَمْنَعَ فِىاللَّهِ. «٤» از محكم ترين دستگيرههاى ايمان آن است كه به خاطر خدا (ديگران را) دوست داشته باشى و براى خدا دشمن بدارى و در راه خدا ببخشى و به خاطر خدا نبخشى.