تعاليم قرآن (ج2) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٥٨
از طرفى، قدرتى كه بتواند با نيروى الهى معارضه كند و مانع از اعمال قدرت او گردد وجود ندارد. پس تهديد خدا بسيار جدّى و عذابش بر اهل كفر و گناه حتمى است.
البته تهديد به عذاب، بعد از مرحله ابلاغ و اتمام حجت است و براى كسانى است كه روش عقلانى و منطقى و برخورد ملاطفتآميز برايشان مؤثّر واقع نمىشود و همچنان بر موضع باطل خود اصرار مىورزند و گامى به سوى حق برنمىدارند و گرنه خداوند در مرحله نخست مردم را به عذاب حتمى تهديد نمىكند. به همين جهت موضوع با قسمهاى پنجگانه تأكيد شده است.
اجتماع خانواده مؤمن در بهشت وَ الَّذينَ آمَنُوا وَ اتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّيَّتُهُمْ بِايمانٍ الْحَقْنابِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَ ما الَتْناهُمْ مِنْ عَمَلِهِمْ مِنْ شَىْءٍ كُلُّ امْرِىءٍ بِما كَسَبَ رَهينٌ «١» كسانى كه ايمان آوردند و فرزندانشان نيز در ايمان، به آنان پيوستند، فرزندانشان را به آنها ملحق مىكنيم و از پاداش عملشان چيزى نمىكاهيم كه هر كس در گرو كار خويشتن است.
از آنجا كه محبّت و دوستى نسبت به فرزندان ذاتى و عاطفى است و انسان علاقمند است كه حتّى در آخرت نيز در جمع نزديكان خود باشد، خداوند نسبت به كفّار، جدايى آنها از يكديگر و تبديلشدن دوستى به دشمنى را مطرح مىكند، ولى نسبت به مؤمنان تداوم ارتباط و پيوندها را يادآور مىشود و اين نشاندهنده اهميّت موضوع است.
كرامت مضاعف داخلشدن مؤمن به بهشت تفضّل و عنايتى است از جانب خداوند و جمع ميان مؤمن و فرزندانش نيز موهبت و تفضّل ديگر است و اين به جهت بزرگداشت مؤمن است؛ زيرا وقتى كه مؤمن به مراتب عالى ايمان رسيد وارد بهشت مىشود. خداوند براى چشم