تعاليم قرآن (ج2) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٤

درس دوم‌ بر جاى ماندن نعمتها كَمْ تَرَكُوا مِنْ جَنَّاتٍ وَ عُيُونٍ وَ زُرُوعٍ وَ مَقامٍ كَريمٍ وَ نَعْمَةٍ كانُوا فيها فاكِهينَ كَذلِكَ وَ اوْرَثْنها قَوْماً آخَرينَ فَما بَكَتْ عَلَيْهِمُ السَّماءُ وَ الْارْضُ وَ ما كانُوا مُنْظَرينَ «١» بعد از خود چه باغها و چشمه‌سارها بر جاى گذاشتند و كشتزارها و خانه‌هاى نيكو و نعمتى كه در آن غرق شادمانى بودند. بدين سان بودند و ما آن نعمتها را به مردمى ديگر واگذاشتيم. نه آسمان و زمين بر آنها گريست و نه به آنها مهلت داده شد.
فرعونيان در سرزمين مصر داراى قدرت، ثروت و سلطنت بودند. باغهاى پرمحصول و چشمه‌سارها و نهرهاى فراوان و پرآب، مزارع پهناور، قصرهاى سربه فلك كشيده و زيبا در اختيار داشتند و از نظر مقام و موقعيّت اجتماعى در آسايش و امنيّت كامل بودند، دشمنان قوى نداشتند و مجالس عيش و عشرت و گفتگوهاى فكاهى و سرورانگيزى داشتند و از ميوه‌هاى گوناگون و لذيذ متنعم بودند. خداوند حضرت موسى (ع) را بر آنان برانگيخت تا آنها را به عدل و دادگرى و درستكارى و ترك فساد فراخواند. امر خدا را اطاعت نكردند و پيام موسى را ناشنيده گرفتند. پس به قهر خداوند هلاك شدند و آنچه داشتند را ترك گفتند و براى ديگران باقى گذاشتند. «٢» اين همه ملك و مال نه به وارثان آنها، كه به بيگانگان رسيد، به كسانى كه نه وارث سببى بودند و نه وارث نسبى؛ چنانكه صاحب تفسير المراغى- كه خودش از سرزمين مصر است- مى‌نويسد:
«در سرزمين مصر مدتى آشورى‌ها، بابليها و حبشيها حكومت كردند و مدتى هم فارس و