قُلْ ما سَئَلْتُكُمْ مِنْ اجْرٍ فَهُوَ لَكُمْ «١» بگو پاداشى كه از شما خواستم به سود شماست.
از مجموع اين آيات مى‌فهميم كه:
١- پيامبر اسلام (ص) همانند ديگر پيامبران الهى، اجر و پاداشى براى خود، از امّت خويش طلب نكرده و آنچه از آنان خواسته است صددرصد به سود خود آنان بوده است.
٢- پاداش رسالت، چيزى است كه راه امّت را به سوى خدا هموار مى‌سازد.
٣- طلب اين پاداش نيز به امر خدا و در واقع خواست الهى بوده است نه خواست شخصى پيامبر (ص) و اين نكته از واژه «قُلْ» كه در ابتداى آيات چهارگانه تكرارشده فهميده مى‌شود.
مقصود از قربى‌ كيست؟
در كتابهاى روايى شيعه و سنّى، روايات متعدّدى تصريح كرده كه مقصود از «قربى» در اين آيه، اهل بيت پيامبر (ص) است كه به يك روايت از اهل سنّت بسنده مى‌كنيم:
وقتى كه آيه مودّت (همين آيه صدر بحث) نازل شد مردم پرسيدند:
يا رَسُولَ اللَّهِ، مَنْ هُمْ قَرابَتُكَ الَّذينَ اوْجَبَتْ عَلَيْنا مَوَدَّتَهُمْ؟ قالَ (ص): عَلِىٌّ وَ فاطِمَةُ وَ الْحَسَنُ وَ الْحُسَيْنُ. «٢» اى رسول خدا، افرادى كه خداوند مودّت آنان را در اين آيه براى ما واجب كرده است چه كسانى هستند؟ فرمود: على، فاطمه، حسن و حسين (ع).