تعاليم قرآن (ج2) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٠٠

خداوند به بشر قدرت تصرف در اموال خود را داده است. او مى‌تواند در اموالش تصرف كند، تصرفى مشروع يا نامشروع، ولى خداوند او را به بهترين نوع تصرف مشروع (انفاق) دعوت كرده و براى اين تصرف اجر فراوان درنظر گرفته است. اين قدرت و نافذبودن تصرف او تا مريضى منجر به وفات، ادامه دارد، ولى همين كه مريضى منجر به فوت يا لحظه‌هاى احتضار فرا رسيد، اين اجازه تصرف محدود به ثلث اموال مى‌شود و اگر در دو ثلث ديگر تصرف كند- براى مثال به ديگرى ببخشد- نافذ نيست و با رسيدن مرگ اين مقدار هم از بين مى‌رود و كل اموال انسان به ديگران منتقل مى‌شود. انسان مى‌تواند تمام سرمايه خود را در راههاى صحيح خرج كند و در حقيقت، همه را توشه سفر آخرت خود گرداند، ولى گاهى غفلت، جهالت و دنياطلبى به او چنين امكانى نمى‌دهد. آيه زير انسان را به همين مطلب توجه مى‌دهد و مى‌گويد: اى بشر تا قدرت دارى و تصرفت نافذ است، از آنچه روزى‌ات كرديم، توشه برگير كه فرصت از دست مى‌رود و اگر هنگام احتضار فرا رسيد، ديگر چنين قدرتى ندارى و با رسيدن مرگ، دستت از دنيا قطع شده اموال تو ملك ديگران مى‌شود:
... وَ الَّذينَ يَكْنِزُونَ الذَّهَبَ وَ الْفِضَّةَ وَ لا يُنْفِقُونَها فى سَبيلِ اللَّهِ فَبَشِّرْهُمْ بِعَذابٍ أَليمٍ يَوْمَ يُحْمى عَلَيْها فى نارِ جَهَنَّمَ فَتُكْوى‌بِها جِباهُهُمْ وَ جُنُوبُهُمْ وَ ظُهُورُهُمْ هذا ماكَنَزْتُمْ لِأَنْفُسِكُمْ فَذُوقُوا ماكُنْتُمْ تَكْنِزُونَ «١» و كسانى كه طلا و نقره را ذخيره مى‌سازند و در راه خدا انفاق نمى‌كنند، آنها را به عذابى دردناك بشارت ده. روزى كه آن (طلا و نقره‌ها) در آتش دوزخ گداخته شود و پيشانى و پشت و پهلوى آنان را با آن داغ كنند (و فرشتگان عذاب به آنان گويند) اين است آنچه براى خود ذخيره كرديد. اكنون بچشيد عذاب سيم و زرى را كه مى‌اندوختيد.