تعاليم قرآن (ج2) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣٨
درس چهارم ايمان و آرامش دلها هُوَ الَّذى انْزَلَ السَّكينَةَ عَلى قُلُوبِ الْمُؤْمِنينَ لِيَزْدادُوا ايماناً مَعَ ايمانِهِمْ وَ لِلَّهِ جُنُودُ السَّمواتِ وَالْارْضِ وَ كانَ اللَّهُ عَليماً حَكيماً «١» اوست كه بر دلهاى مؤمنان آرامش فرستاد تا بر ايمانشان پيوسته بيفزايد و از آنِ خداست لشكرهاى آسمانها و زمين، و خداوند دانا و حكيم است.
عواملى همانند از دست رفتن سود و به خطر افتادن آن، انسان را نگران و آشفته مىسازد و در حوادث تلخ و فراز و نشيبها در بحران روانى قرار مىدهد؛ زيرا كسى كه حفظ منافع را هدف اصلى خود مىداند، هرگاه آن را در خطر ببيند حياتش را پايانيافته تلقى مىكند و اميدى براى زيستن نمىيابد و در مراحلى نيز دست به انتحار مىزند. در اين ميان تنهاايمان مذهبى است كه از اضطراب آدمى مىكاهد و به وى آرامش قلبى مىبخشد؛ زيرا كسى كه اصول زندگيش را بر پايه معارف صحيح و اعتقادات يقينى استوار سازد، هرگز دچار بحران روانى نمىگردد، ترس و ترديد او را فرانمىگيرد و در مقاطع خطير و حوادث ناگوار خود را نمىبازد، چرا كه حوادث جهان را معلول نظام الهى و ناشى از اذن و تدبير خداوند مىداند، روحيّه خود را با توكل به خدا تقويت و هر حادثه تلخ و شيرين را براى خود امتحان تلقّى مىكند. يك انسان موحّد سرنوشت خود را تنها در مجارى طبيعى و مادى جهان نمىجويد و آن را به دست تدبير شخصى خود نمىسپارد؛ بلكه پديدههاى آفرينش را لشكر خدا مىداند و عوامل افسردگى و يأس و اضطراب را با همين بينش تفسير مىكند. در گرفتاريها به بُنبست نمىرسد و دست خدا