درس اوّل‌ پاداش رسالت‌ ... قُلْ لا اسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ اجْراً الّا الْمَوَدَّةَ فِى الْقُرْبى‌ وَ مَنْ يَقْتَرِفْ حَسَنَةً نَزِدْ لَهُ فيها حُسْناً انَّ اللَّهَ غَفُورٌ شَكُورٌ «١» ... بگو: بر اين رسالت جز دوست‌داشتن نزديكانم (: اهل بيتم) از شما نمى‌خواهم و هر كه كار نيكى كند به نيكويى‌اش مى‌افزاييم، زيرا خدا آمرزنده و شكرپذير است.
پيامبران (ع) ضمن اعلام برنامه خود، به صراحت مى‌گفتند كه از مردم پاداشى در مقابل رسالت خود نمى‌خواهند «وَ ما اسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ اجْرٍ». «٢» آنان رسالت را مأموريّت و وظيفه‌اى الهى مى‌دانستند و معتقد بودند كه اجر آن هم برعهده خداست و از ديگران اجر خواستن صحيح نيست. پيامبر اسلام نيز از اين قاعده كلّى مستثنا نبود و به همين جهت در مقابل رسالت و هدايت اجرى نمى‌طلبيد. البته آن حضرت در مواردى مطابق فرمان الهى مأموريت يافت از امّت خود طلب پاداش كند. در آيه‌اى مى‌فرمايد:
قُلْ ما اسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ اجْرٍ الّا مَنْ شاءَ انْ يَتَّخِذَ الى رَبِّهِ سَبيلًا «٣» بگو من در برابر ابلاغ رسالت هيچ گونه پاداشى از شما نمى‌خواهم مگر كسانى كه بخواهند راهى به سوى پروردگارشان برگزينند.
و در آيه مورد بحث مى‌فرمايد:
قُلْ لا اسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ اجْراً الّا الْمَوَدَّةَ فِى الْقُرْبى‌ بگو من بر رسالت اجرى از شما نمى‌خواهم جز محبت به نزديكان من.
و در آخر هم مى‌فرمايد: