مرحوم کلِینِی در کافِی رواِیتِی از عِدّة من اصحابنا از احمد بن محمّد بن خالد برقِی، از پدرش محمّد بن خالد برقِی عن عبدالله بن بُکِیر عن زرارة، نقل مِی‌کند.[٣] اِین سند بسِیار عالِی است. تنها نکته‌اِی که در اِین سند مِی‌ماند اِین است که محمّد بن خالد برقِی را به‌جهت اِینکه از ضِعاف رواِیت نقل مِی‌کند، تضعِیف کرده‌اند؛[٤] ولِی اِین تضعِیف موجب ضعف در اِین رواِیت نمِی‌شود، به‌جهت اِینکه گرچه اِیشان از بعضِی ضعاف هم نقل مِی‌کند، ولِی در خصوص اِین رواِیت، سند به عبدالله بن بکِیر مِی‌رسد و عبدالله بن بکِیر هم شخص موثّقِی است[٥] و او از زراره نقل مِی‌کند و مطلب تمام است.

عبارتِی که در اِینجا زراره از امام باقر علِیه السّلام نقل مِی‌کند اِین است:

إنّ سَمُرةَ بنَ جُندَبٍ کان له عَذقٌ فِی حائطٍ لِرجلٍ من الأنصار و کان منزلُ الأنصارِیِّ ببابِ البُستان و کان ِیَمُرُّ بِه إلِیٰ نَخلَتِه و لا ِیستأذِن، فکلَّمَه الأنصارِیُّ أن ِیستَأذنَ إذا جاء، فأبِیٰ سَمُرَةُ و... فقال رسولُ الله صلِّی الله علِیه و آله: إذهَب فَاقلَعها و ارْمِ بها إلِیه! «اِین را بکَن و جلوِیش بِینداز!» فإنّه لا ضررَ و لا ضِرارَ.

ِیعنِی اِین جملۀ «لا ضرر و لا ضرار» در اِین رواِیت صحِیحاً و مسنداً نقل شده است.

تلمِیذ: «عِدّةٌ مِن أصحابِنا» در اِین سند مشخّص است چه کسانِی هستند؟

استاد: بله مشخّص است، ِیعنِی مسئلۀ معروفِی است و عدّه‌اِی از علما، همه از

[١]. من لا ِیحضره الفقِیه، ج ٣، ص ٢٣٣.

[٢]. تهذِیب الأحکام، ج ٧، ص ١٤٧.

[٣]. الکافِی، ج ٥، ص ٢٩٢.

[٤]. رجال النّجاشِی، ص ٣٣٥؛ الرّجال، ابن‌الغضائرِی، ص ٩٣؛ الرّجال، ابن‌داود، ص ٣٠٩. البتّه شِیخ طوسِی در رجال الطّوسِی، ص ٣٦٣ محمّد بن خالد برقِی را توثِیق کرده است و علاّمۀ حلِّی نِیز در رجال العلاّمة الحلِّی، ص ١٣٩ به اِین تعدِیل شِیخ طوسِی اعتماد کرده است. (محقق)

[٥]. رجال الکشِّی، ص ٣٤٥؛ رسالة أبِی‌غالب الزّرارِی، ص ٢١٤؛ فهرست کتب الشِّیعة، شِیخ طوسِی، ص ٣٠٤؛ الرّجال، ابن‌داود، ص ٣٨٥؛ رجال العلاّمة الحلِّی، ص ١٠٦؛ الرّواشح السّماوِیّة، مِیرداماد، ص ٥٣.