همچنين اين كتاب مى‌افزايد كه: «وجود دين اسلام باعث نگرانى و ترس مسيحيان اروپا بود. حتى زمانى كه اسلام هيچ‌گونه تهديدى براى مسيحيان به شمار نمى‌آمد، آنان ديدگاه‌هاى خصمانه خود را نسبت به جهان اسلام ادامه دادند». قرآن كريم، دفاع را جايز شمرده و به مقابله با تجاوزگران و سلطه‌پيشگان امر نموده است: «وَقاتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ الَّذِينَ يُقاتِلُونَكُمْ وَ لا تَعْتَدُوا إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْمُعْتَدِينَ؛[١] و در راه خدا با كسانى كه به جنگ و دشمنى با شما برخيزند، جهاد كنيد، وليكن ستمكار نباشيد كه خدا ستمگران را دوست ندارد».

علاوه بر اين، قرآن كريم مجبور كردن مردم براى پذيرش دين اسلام را نيز نهى مى‌كند: «لاإِكْراهَ فِي الدِّينِ‌؛[٢] هيچ اجبارى در دين نيست».

كتاب «جهان و ساكنانش» در جاهاى مختلف (مثلًا صفحه‌هاى ٢٢١- ٢٢٣) اسلام را با عرب‌ها ربط داده، تلاش مى‌كند كه بين آنها ارتباط برقرار كند؛ گويى اينكه اين‌دو جدايى‌ناپذيرند و دين اسلام يك دين محلى است و جهانى نيست. بعضى از كتاب‌ها تلاش داشته‌اند اطلاعات غيرواقعى و نادرستى از علل پذيرش اسلام از سوى برخى افراد ارائه دهند. كتاب «جغرافى جهان امروز» در صفحات ١٨٦ و ٥٧٣ آورده است: «غيرمسلمانان ملزم به پرداخت جزيه بودند و به خاطر فرار از پرداخت آن به اسلام روى آوردند». در حالى كه اين كتاب به مسئله پرداخت زكات توسط مسلمانان اشاره‌اى نكرده است.

اين كتاب‌ها وقتى از تروريسم صحبت مى‌كنند بيشتر بر اعمالى تكيه دارند كه از سوى برخى مسلمانان بر ضدّ غيرمسلمانان، در نتيجه ظلم و ستم، انجام گرفته است.

همه اين كتاب ها ظلم و ستم‌ها و تجاوزاتى را كه اقوام غيرمسلمان به دلايل واهى عليه ملت‌هاى مسلمان و غيرمسلمان روا مى‌دارند ناديده مى‌گيرند. با توجه به اينكه كتاب «ادبيات» (درس اختيارى) در صفحه ٤٧٧ تروريسم را به كارگيرى اعمال خشونت‌آميز ضدّ اهداف غيرنظامى و بدون اطلاع قبلى معنا مى‌كند و با اينكه اين كتاب تروريسم را، به عرب‌ها ربط نمى‌دهد، اما ضمن بحث در مورد انفجارهايى كه در ميان شهروندان غيرنظامى صورت گرفته و تمركز آن بر جنوب غرب آسيا (خاورميانه) و آوردن قصيده شاعر يهودى «يهودا آماچى» كه در آن استفاده از بمب‌ها را محكوم مى‌كند، تلويحاً به اين مطلب اشاره و عرب‌ها را تروريست معرفى مى‌كند.

كتاب «تاريخ جهان» در فصل روابط تا امروز، در صفحه ٢٥٨ به مسئله جهاد پرداخته، مى‌گويد: «مسلمانان جهاد را تلاش براى خدمت به خداوند مى‌دانند و مردم تفسير نادرستى از آن دارند و به زبان ساده مردم عامى همه آن را جنگى مقدس مى‌دانند امّا كتاب «جهان و ساكنان آن» در صفحات ٢٢٢ و ٢٢٣ اين‌گونه بيان مى‌كند كه: «جهادهاى مسلمانان به نوبه خود فتوحاتى بودند كه عرب‌هاى مسلمان انجام دادند، و غيرعرب را به دين خود درآورند». و در صفحه ٢٢٢ مى‌گويد: «جنگ‌جويان عرب همه آنچه را پيش رويشان بود، نابود كردند چون معتقد بودند كه اينان براى گسترش يكتاپرستى انتخاب شده بودند. از اين ميان مسلمانان زيادى به جبهه‌هاى جنگ روانه شدند چون معتقد بودند مرگ در اين راه آنها را به سوى بهشت مى‌برد».

كتاب «فرهنگ‌هاى جهان» در صفحه ٩٢ جهاد را نوعى جنگ مقدس براى تطهير اسلام مى‌داند(holy war) . و در صفحه ٥٧٢ آمده: «اسلام به مسلمانان آموخت: رزمندگانى كه در راه خدمت به اسلام مى‌ميرند مكانى در بهشت به دست خواهند آورد».

توصيف جهاد به عنوان جنگ مقدس و توصيف مسلمانان در اين راه به عنوان جنگ‌جو، با آيات قرآنى در تعارض است. اين در حالى است كه اسلام دين صلح و دوستى است و آيات قرآنى جهاد به معناى جنگ را فقط به منظور دفاع از خود جايز مى‌شمارند. «وَقاتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ الَّذِينَ يُقاتِلُونَكُمْ وَ لا تَعْتَدُوا إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْمُعْتَدِينَ».[٣] همان‌طور كه قرآن از اجبار مردم بر پذيرش اسلام برحذر مى‌دارد: «لاإِكْراهَ فِي الدِّينِ»،[٤] امّا آياتى كه مسلمانان را به جنگ فرا مى‌خوانند، بايد در جايگاه خود مورد مطالعه و بررسى قرار گيرند. مسلمانان در سال‌هاى نخستين ظهور اسلام براى دفاع از خود يا شروع جنگ پيشگيرانه ناچار وارد جنگ مى‌شدند.

آزادى زنان در اسلام‌

كتاب «فرهنگ‌هاى جهان» در صفحه ٥٨٣ به مسئله حجاب پرداخته، مى‌گويد: «زنان در جوامع اسلامى قديم آزادى بيشترى نسبت به زمان حاضر داشتند. حجاب و زندگى در عزلت و جدايى مردان از زنان در