ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٣٧ - اقسام منتظر
دردِ زايمان به خود مىپيچد و به زودى فرزندى را بيرون خواهد داد. آشوبها و نابسامانىهايى كه در روزگار ما در سراسر جهان پديدار شده است نزديك شدن هواى لطيف و آسمان صاف و آفتابى عصر ظهور را بشارت مىدهد. سوارى كه از دور مىآيد، پيش از آنكه خودش برسد و ديده شود، گرد و غبار زير پاى اسبش ديده مىشود. گرد و غبار آشوبها و ناآرامىهاى جهان در روزگار ما خبر از نزديك شدن «فارس الحجاز» يعنى امام زمان (عج) مىدهد.
بعد از هر شلوغى، خلوتى متناسب با آن خواهد بود و هر چه شلوغى بيشتر باشد، خلوتِ بعد از آن بزرگتر است. در آخرالزمان شلوغى خيلى زياد است به نحوى كه: «گروهى گروه ديگر را تكفير مىكنند و جمعى جمع ديگر را لعنت مىكنند».
انشاءالله خداوند آن روز را زودتر بياورد كه خيلى قشنگ است.[١]
امام زمان (ع) كه تشريف مىآورند، ظالمان را «رعب» مىگيرد. رعب بالاتر از ترس است. رعب كه آمد بدن را از كار مىاندازد.[٢]
امام زمان (ع) «شريك القرآن» و «شريك الاعمال» است.
هر چه نيّت بالاتر باشد، عمل قيمتىتر است. از آن بالاتر» نيّة المؤمن خيرٌ من عمله» او [مؤمن] نيّت مىكند، ممكن است عمل را ديگرى به جا آورد. حال اين عمل مال كيست؟ مال صاحب نيّت. آيا نمىدانى كه امام زمان (عج) با ما در تمام اعمال خير شريك است؟ زيرا اين اعمال، نيّتهاى اوست. با همه شريك است هر كس دو ركعت نماز مىخواند ... او در آن شريك است. «يا شريك القرآن» و «يا شريك الاعمال» با همه شما شريك است و شريك خوبى هم هست. اگر او شريك نباشد چيزى از شما پذيرفته نمىشود. قبولى كار شما به سبب شركت اوست. [او] روح عالم است. «السّلام عليك يا روح العالم». امام زمان (عج) شريك انبيا و شريك قرآن است. آخرالزمان كه بشود همه انبيا و اوليا با او مىآيند و او هم با آنهاست.[٣]
امام با ماست لذا وقتى صلوات مىفرستيم امام با ماست. او عزيز خداست.[٤]
انتظار
انتظار، كار انسان را به اوج مىرساند. يعنى براى كسى كه منتظر حقيقى است فرقى نمىكند كه امام تشريف بياورند يا نه، وقتى شما آماده هستى، چه ظهور تأخير بيفتد و چه تعجيل شود، تفاوتى ندارد. البته اين مقام براى بعضى است. آنها كه انتظارشان كامل باشد. انتظار در ابتدا براى انسان رشد مىآورد و انسان را به جايى مىرساند. «روحِ پذيرش» انتظار را تكميل مىكند. اميدوارم قلبهاى ما روح پذيرش داشته باشد.[٥]
اقسام منتظر
ما سه دسته منتظر داريم:
اول، كسى كه از دور زياد ياد امام مىكند و انتظار ديدار او را مىكشد تا علائم و آثارى از امامش ببيند كه فرمودهاند: «برترين كارها، انتظار فرج است».
دوم، كسى كه آثار و جاى پا و جلوهاى از امام را ديده است كه فرمودهاند: «پس به درستى كه فرج امام زمان (عج) فرج خود شماست». يعنى انتظار و دعا كردن براى خود شما فرج و گشايش مىآورد.
سوم، [مشاهده با قلب]: اگر انتظار كامل شود و محبّت به حدّ كمال برسد، طورى مىشود كه [اگر] حضرت را در ظاهر ببيند يا نبيند در يقينِ او اثر ندارد. بلكه، در همه وقت با قلب خود مشاهده مىكند. مثل پيامبر و اويس قرنى كه به ظاهر اصلًا يكديگر را نديدند امّا هرگز از هم جدا نبودند؛
امام سجّاد (ع) مىفرمايد:
منتظران واقعى در زمان غيبت، برتر از مردم تمامى زمانها هستند، زيرا آن قدر از جانب خدا عقل، فهم و معرفت پيدا كردهاند كه غيبت و شهود براى آنها فرقى نمىكند، كسى كه غيبت و ظهور حضرت حجّت برايش يكسان باشد به حضرت راه پيدا مىكند.
تا وقتى شخص [منتظر] مىخواهد كه حضرت بيايند و پدر آدمهاى بد را در بياورند و انتقام از ظالمان بكِشند، از ديدن حضرت خبرى نيست. هر وقت «عبد» و «تسليم» شدى و فاعليّت خدا را در همه موجودات ديدى و به آن تن دادى، آن وقت براى ملاقات با حجّت خدا (ع) آماده شدهاى.[٦]
نه انتظار ما طورى است كه آنها پهلوى ما بيايند و نه حركت ما جورى است كه ما به طرف آنها برويم و آنها را ببينيم. اگر انتظار دارى آثارش كو؟! اگر انتظار دارى بايد غم دنيا برود. حتّى اگر خود امام هم دير آمد با او دعوا نكنى و هى نگويى «العجل» [تسليم محض باشى]. البته طلب تعجيل ظهور براى افراد مبتدى خوب است ولى بالاتر از آن هم هست و آن وقتى است كه از تقلّاى خودت مأيوس شده، در خانهات نشسته و چشم و گوش به در ماندهاى و از آن بالاتر وقتى است كه چشم به در، هم نيستى و از آن هم مأيوس شدى. چنين فردى خودِ حضرت پهلويش نشستهاند و همه ملائكه نگاهش مىكنند.[٧]
كسانى كه سالها «عجّل على ظهورك يا صاحبالزّمان» مىگفتند، چرا از ظهور مشكلات و نابسامانىها كلافهاند و تاب تحمّل آن را ندارند؟ اينها مقدّمه ظهور است، پس يا دعاى تعجيل ظهورِ حضرت را پس بگيرند يا دست از بىتابى و بىقرارى بردارند و به آنچه هست تن بدهند.[٨]