سه رأس اين مثلث- كه مهم‌ترين و اصلى‌ترين زمين‌هاى نشان شده خداوند در آن واقع شده- «مسجد كوفه»، «مسجدالحرام» و «مسجد الاقصى» قرار دارند. مثلثى بزرگ كه در سه رأس آن سه مسجد قرار گرفته كه از مساجد معمولى نيستند بلكه اتفاقاً دست آسمانى در بر كشيده شدن اينها مستقيماً دخالت دارد و از نظر تاريخى داراى سابقه بسيار طولانى هستند اين سابقه به بدو خلقت بر مى‌گردد.

هيچ نقطه‌اى در روى كره زمين اين ويژگى را ندارد كه بشود اهميت و سابقه آن را از زمان آفرينش حضرت آدم (ع) رديابى كرد.

عموم انبياى عظام الهى در اين سه مسجد نزول، سكنى، حضور، وقوف و توقف داشته‌اند و در حال حاضر هم آرامگاه بسيارى از انبياى الهى در اين سه مسجد است. هيچ منطقه‌اى در دنيا چنين ويژگى‌اى ندارد كه انبيا در آن وقوف و نزول كرده باشند و در آن آرميده باشند. محلّ اين سه مسجد همواره محلّ فرود فرشتگان بوده. در همه منابع دينى از اين سه مسجد گفت‌وگو به ميان آمده است.

در مناطقى كه در ميان اين مثلث قرار گرفته، نزول كتب آسمانى را مى‌بينيم. چنانكه انبياى عظام الهى مخصوصاً پيامبران اولوالعزم، دربركشيده شدن اين مساجد نقش داشتند و در اين مساجد حضور داشته‌اند، يا براى ورود به مناطقى كه اين مساجد در آن قرار داشته تلاش و مجاهده كرده‌اند. در يك مورد تنها ماجراى بسيار بلند حضرت موسى (ع) را مى‌بينيم كه مجاهدت‌هاى بسيار طولانى براى ورود به اين ارض مقدس و مسجدالاقصى داشتند.

همين كه وارد ماجراى تأسيس مسجدالحرام مى‌شويم، حضرت آدم (ع) را مى‌بينيم كه از بهشت هبوط كرده، به زمين آمده و به دنبال مفرّى است تا توبه كند و توبه او پذيرفته شود. ناگهان در ميان سرگشتگى و حيرانى، مَلكى را مى‌بينيد. در روايات اسلامى ما چنين آمده كه:

مَلك مقرّبى همواره در بهشت همراه آدم و حوا بود و آنها را انذار مى‌داد و وقتى كه آدم در اثر عصيان هبوط كرد، در وقت سرگردانى در دشت وسيع به ناگهان حجر را در برابر خود ديد و به او متذّكر شد كه اگر مى‌خواهى توبه كنى و دوباره به بهشت بروى با من بيا.

او، حضرت آدم (ع) را همراهى مى‌كند و به محلى مى‌آورد كه امروزه مسجدالحرام است. توسط حضرت جبرئيل، جغرافياى مسجد روى زمين رسم مى‌شود. محلّ كعبه مشخص و «حجر» در هيأت اين سنگ در آنجا مستقر مى‌شود تا اين مسجد، ياد آدم (ع) و رسم بازگشت به جمع محرمان راز، باقى بماند. از اين طريق حضرت آدم (ع) مجال بازگشت و توبه پيدا مى‌كند و مسجدالحرام باقى مى‌ماند. هيچ دستى مجال نابودى اين مسجد را پيدا نمى‌كند، در تمام نقاط عطف تاريخى نقش آفرينى مى‌كند و بعد از دوران طولانى غيبت كبرا هم اين مسجد، محلّ نزول اجلال حضرت مهدى- ارواحنا له الفداء- است. حضرت به خانه كعبه، تكيه و ظهور مقدّس را اعلام مى‌كند و ياران در اين مسجد گرد حضرت جمع مى‌شوند و ماجراى ظهور از اين مسجد آغاز مى‌شود.

همين ماجرا را درباره مسجدالاقصى مى‌بينيم. چنانكه در همه ادوار تاريخى مهم، مسجدالاقصى نقش‌آفرينى مى‌كند. حضرت موسى (ع) و حضرت عيسى (ع) در اين مسجد نزول اجلال دارند. حضرت محمدبن عبدالله (ص) در وقت معراج از مسجدالحرام به مسجدالاقصى مى‌آيد و از اينجا عروج مى‌كند و ديگر بار براى بازگشت نيز فرودگاه ايشان كعبه و مسجدالحرام نيست بلكه مسجدالاقصى است. در مسجدالاقصى نزول اجلال مى‌كند و به مكه برمى‌گردد. اين مسجد در همه نقاط عطف تاريخى، اجتماعى و سياسى نقش‌آفرينى مى‌كند. چنانكه واسپس غيبت كبرا در اوّلين ماه‌هاى ظهور، حضرت مهدى (ع) به مسجدالاقصى تشريف مى‌آورند و حضرت عيسى (ع) پشت سر ايشان به نماز مى‌ايستند و حتّى مسجد را با شكوه تمام بازسازى مى‌كنند. هيچ كس قادر نيست نقش اين مسجد را از بين ببرد.

همين وضعيت را براى مسجد كوفه هم مى‌بينيم. همان كسانى كه شرفياب شده‌اند مى‌دانند كه در موارد متعددى، در مقام‌هاى مختلفى از اين مسجد بايد نماز بخوانند و هر يك از اين مقام‌ها متعلق به يكى از انبياست. مقام‌هاى ديگرى نيز متعلق به ائمه معصومين (ع) است. نقش مسجد كوفه در صدر اسلام بر هيچ كس پوشيده نيست. قوى‌ترين دولت توسط حضرت اميرالمؤمنين (ع) در اين مسجد محقّق مى‌شود و در همين مسجد هم به شهادت مى‌رسند.

اين مسجد همچنان نقش‌آفرين است تا زمانى كه غيبت كبرا به سر مى‌آيد و فرودگاه حضرت ولى عصر (ع) مى‌شود. در روايات اسلامى مسلّم ما آمده است‌