ميليون نفر ديگر به تعداد كسانى كه در معرض تهديد به گرسنگى هستند، اضافه مى‌شود. تحقيقاتى ديگر نشان مى‌دهد كه شايد در ابتدا، به نظر برسد كه بتوان كاهش توليد محصولات كشاورزى در برخى از كشورهاى در حال توسعه، به ويژه در «آفريقا» را با افزايش توليد در مناطق ديگر، تا اندازه‌اى جبران كرد؛ امّا در نهايت حجم توليد جهانى موادّ غذايى با كاهشى در حدّ دست كم سه درصد در سال ٢٠٨٠ م. مواجه خواهد شد. چنانچه پيش‌بينى‌ها در مورد تأثيرات حاصل از كودهاى شيميايى مورد استفاده در كشاورزى هم محقّق شود، اين كاهش به حدود ١٦% خواهد رسيد. بنابراين، يك تخمين محافظه‌كارانه از وضعيت حجم توليد جهانى كشاورزى در دهه ٢٠٨٠ م. بر كاهش ١٠ تا ٢٥ درصدى توليدات كشاورزى قرار مى‌گيرد. بيشترين كاهش توليد در كشاورزى، در كشورهاى در حال توسعه، به ويژه در آفريقا و «آمريكاى لاتين» اتّفاق مى‌افتد.

در كنار اين موارد، بخش كشاورزى به طور مستقيم، مسئوليت توليد بيشتر گازهاى گلخانه‌اى توليد شده به دست انسان را به عهده دارد و اگر جنگل‌زدايى‌هايى كه به منظور توسعه زراعت و مراتع انجام مى‌شوند نيز در نظر گرفته شوند، اين رقم به يك سوم هم مى‌رسد. اين موارد، به سادگى نكته‌هاى مهمّى را در مورد دستيابى به امنيّت غذايى مشخّص مى‌كند.

اوّل آنكه، چالش اصلى امروز در برابر اين حقّ بشرى، ناتوانى دستيابى به غذاى مردمان فقير و در درجه دوم اهمّيت قرار داده شده است. اگر اين دسته مردم در چرخه توليد موادّ غذايى وارد نشوند، رونق و گسترش تجارت موادّ غذايى فايده‌اى ندارد. تا زمانى كه مردمان تنگدست، كشاورزان خرده‌پا، مردمان بومى و حاشيه‌نشين‌هاى شهر، از درآمد بسيار پايينى برخوردار باشند، توليد بيشتر غذا كمكى به وضعيت آنها نمى‌كند.

اكثر مردمان گرسنه در جهان، در كشورهاى در حال توسعه زندگى مى‌كنند و اغلب آنها در مناطق روستايى و مستقيم و غيرمستقيم براى ادامه معاش خود به كشاورزى وابسته هستند. آنها گرسنه‌اند، به خاطر اينكه فقيرند. اغلب اين دسته از انسان‌ها توان توليد موادّ غذايى خود را ندارند و خريدار موادّ غذايى هستند. درآمد آنها نيز كه اغلب پايين‌تر از ميانگين درآمد مردم غيرروستايى است، براى خريد غذايى كه خودشان توليد نمى‌كنند، كافى نيست. امروزه بيش از يك ميليارد نفر در جهان گرسنه‌اند. از اين ميان، بيش از نيمى از آنها از ميان حدود