٢٠٠٧ م. تاكنون هزينه بيمه درمانى براى كارفرمايان ٥٢% و براى كارمندان ٧٣% افزايش پيدا كرده است. اين هزينه اكنون ١٤٤/ ٩ دلار در هر سال است.[١] طبق آمار اداره سرشمارى آمريكا، در همين مدّت، درآمد متوسط آمريكايى‌ها، ٨% كاهش پيدا كرده است.

مردم آمريكا ياد گرفته‌اند براى رفع هر مشكلى، به سراغ قرص بروند

٧. ديگر خيال آمريكايى‌ها از بازنشستگى راحت نيست:

اين آرزو كه بعد از يك عمر كار، مانند نسل‌هاى قبلى بازنشسته شويد و خيالتان از باقى عمر راحت باشد، اكنون در آمريكا، صرفاً براى ثروتمندان محقّق مى‌شود. افزايش هزينه‌ها به معناى اين است كه اكثر آمريكايى‌ها به جاى آنكه پس‌انداز داشته باشند، غرق در بدهى هستند. به همين دليل است كه حدود ٢٠% از آمريكايى‌ها در سنّ بازنشستگى، پس‌اندازى براى سال‌هاى بعد خود ندارند.[٢] طبق گزارش‌ها، آمريكا در ميان كشورهاى توسعه‌يافته، مكان نوزدهم را از نظر ايمنى اقتصادى دوران بازنشستگى دارد.[٣]

چرا آمريكايى‌هاى «مرفّه» اين‌همه آرام‌بخش مصرف مى‌كنند؟

آمارهايى كه تا اينجا به آنها اشاره شد، ممكن است براى برخى متقاعدكننده نباشد؛ امّا در ادامه اين گزارش، مى‌خواهيم به سؤالى بپردازيم كه شايد نظر اين افراد را تغيير دهد: اگر آمريكايى‌ها واقعاً مردم مرفّه و خوشحالى هستند، چرا ٨٠% از كلّ داروهاى آرام‌بخش دنيا را مصرف مى‌كنند؟

آمريكا كمتر از ٥% از جمعيت جهان را در خود جاى داده؛ امّا همين جمعيت، معادل چهار پنجم از داروهاى آرام‌بخشى را مصرف مى‌كند كه بسيار اعتيادآور هستند. امروزه در آمريكا، حدود ٧. ٤ ميليون نفر به آرام‌بخش‌هاى تجويزى معتاد هستند. رقمى كه نسبت به سال ١٩٩٩ م.، افزايشى ٣٠٠ درصدى داشته است. اگر شما هم در اطراف خود، كسى را مى‌شناسيد كه از اين اعتياد رنج مى‌برد، پس حتماً مى‌دانيد كه اين داروها مى‌توانند بى‌اندازه ويرانگر باشند: شخصى با يك زندگى بسيار سالم و طبيعى، ممكن است طىّ تنها چند هفته، به دليل استفاده از اين داروها به يك مرده متحرّك تبديل شود.

بسيارى از اين معتادان به آرام‌بخش در آمريكا، هيچ‌گاه نمى‌توانند به‌