به كشور ديگر، غيرعملى و ناميسّر خواهد بود. در اين صورت، جنگ و رويارويى حضرت مهدى (عج)- به هنگام قيام جهانى- با دشمنان و مخالفان، تنها به وسيله شمشير و نيزه و با استفاده از اسب و مركب حيوانى، عملى و امكان‌پذير خواهد بود.

اگرچه با پايان يافتن قيام و تحقّق حكومت جهانى آن حضرت، چنين اوضاعى نيز خاتمه خواهد يافت؛ همان‌گونه كه در روايات به تفصيل فرموده‌اند كه در دوره حكومت جهانى مهدى (عج)، زمين ذخاير و ثروت‌هاى پنهان خود را به تمامى آشكار مى‌نمايد و بشريت از آن، بهره‌بردارى مى‌نمايند.

امّا موضوع بهره‌بردارى از انرژى خورشيدى كه اخيراً مطرح شده و آن را جايگزين موادّ نفتى قلمداد مى‌كنند، معلوم نيست در چه زمانى به تحقّق برسد و مورد استفاده عملى و عمومى درآيد و آيا مى‌توان در تسليحات نظامى نيز از آن بهره برد يا خير؟

شاهد ديگر بر امكان فرونشينى منابع و بر هم خوردن نظام طبيعى موجود و تحوّلات غيرقابل پيش‌بينى، ماجراى تاريخى كشتى نوح پيامبر (ع) است كه در حدود پنج هزار سال پيش، در منطقه‌اى كه بعداً «آرارات» ناميده شد، از رشته‌كوه‌هاى «ارمنستان»، بين «ايران» و روسيه، اتّفاق افتاد.

در حدود چهل سال قبل، به هنگامى كه باستان‌شناسان شوروى مشغول حفّارى قسمتى از كوه‌هاى آرارات بودند، به چند تخته‌پاره قطور و پوسيده برخوردند كه بعداً معلوم شد اين تخته‌ها، قطعات جدا شده از كشتى نوح بوده كه در آن زمان، در اين منطقه متوقّف شده است.

اين كشف، انگيزه‌اى شد كه به مدّت دو سال به عمليات حفّارى ادامه دهند و بالأخره در همان نقطه، به يك تكّه تخته ديگر برخوردند كه بدون پوسيدگى، نمايشگر عبارتى بود ناشناس و غيرقابل‌تشخيص. با همكارى هفت نفر از متخصّصان خطشناسى باستانى از روسيه و «چين»، پس از گذشت هشت ماه، متّفقاً گزارش دادند كه خطّ منقوش بر تخته، عبارت است از اسامى انوار مقدّسه محمّد، على، حسن، حسين و فاطمه (ع) كه حضرت نوح (ع) به آنها توسّل جسته و براى رهايى از غرق شدن كشتى و طوفان دريا، آن اسامى را بر بدنه كشتى يا قطعه تخته‌اى جدا، نوشته است. آن قطعه تخته اكنون در موزه آثار باستانى شوروى، در معرض ديد تماشاگران و بازديدكنندگان است.

بنابراين، چنان‌كه نقش على (ع) در پيروزى مسلمانان، در استفاده از ذوالفقار پيامبر (ص) خلاصه مى‌شد، تا آنجا كه جبرئيل (ع) به پيامبر اكرم (ص) اعلام كرد: «لَا سَيْفَ إِلَّا ذُو الْفَقَارِ وَ لَا فَتَى إِلَّا عَلِى؛[١] شمشيرى- سرنوشت‌ساز- نباشد؛ مگر ذوالفقار و جوانمردى- از خود گذشته و كارساز- نباشد؛ مگر على.» و حضرتش شجاع‌ترين شجاعان عرب، همچون عمرو بن عبدوُدّ و شجاع‌ترين شجاعان يهود، مانند مرحب خيبرى را با يك ضربه ذوالفقار از پاى درآورد و به خاك هلاكت انداخت و جنگ با مسلمانان خاتمه يافت، حضرت مهدى (عج) هم به يارى خدا با شمشير ذوالفقار على (ع) و ايجاد رعب و وحشت از ناحيه پروردگار بر دل‌هاى ستيزه‌جويان حاكم مى‌شود بر حكومت‌هاى كفر و فسق و فجور و دشمنان اسلام و مذاهب باطله و مخالفان، مسلّط و پيروز خواهد شد و حكومت عدل جهانى را مستقر خواهد ساخت.

علاوه بر آن، آن حضرت هنگامى قيام مى‌نمايد كه دوسوم مردم دنيا بر اثر جنگ و خونريزى از بين رفته‌اند و يك سوم باقيمانده، بر تمام قدرت‌هاى مادّى نفرين مى‌فرستند و به يك قدرت معنوى روحانى اميد دارند كه بيايد و آنها را از آن فلاكت و رنج و بدبختى نجات بخشد. چه بسا سلاح آن حضرت، همان قدرت بيان و منطق مستدلّ و برخوردارى از قدرت تسخير قلوب مردم باشد كه هيچ‌كس را ياراى مقابله با آن نيست و استفاده حضرت از شمشير جنبه نمادين به خود گيرد؛ چنان‌كه امروز نيز چنين است.

فعجّل اللهم فى فرجه و ظهوره و اجعلنا من شيعته و اعوانه و انصاره و الذّابين عنه و المسارعين اليه.

پى‌نوشت‌ها:

[١]. بحارالانوار، ج ٥٢، ص ٢٤٢، حديث ٢٦٢ و ص ٣٠١، حديث ٦٦ و ص ٣٠٤، حديث ٧٢.

[٢]. همان، ج ٥١، ص ٢١٨.

[٣]. اصول كافى، ج ١، ص ٥٣٣.

[٤]. بحارالانوار، ج ١٣، ص ١٢٢.

[٥]. سوره شعرا، آيه ٤٩.

[٦]. جهت آگاهى تفصيلى رجوع شود به آيات ١٠ تا ٦٨ سوره شعرا و «تفسير نمونه»، ج ١٥، ص ١٩٤ تا ٢٥٠ و ديگر تفاسير فارسى و عربى.

[٧]. كمال الدّين، ج ٢، ص ٤٨؛ اعلام الورى، ص ٤٠٧؛ كشف الغمّه، ج ٣، ص ٣١٤.

[٨]. سوره انفال، آيه ٩: «فَاسْتَجابَلَكُمْ أَنِّي مُمِدُّكُمْ بِأَلْفٍ مِنَ الْمَلائِكَةِ مُرْدِفِينَ.»

[٩]. سوره آل عمران، آيه ١٢٤: «أَلَنْ يَكْفِيَكُمْ أَنْ يُمِدَّكُمْ رَبُّكُمْ بِثَلاثَةِ آلافٍ مِنَ الْمَلائِكَةِ مُنْزَلِينَ.»

[١٠]. سوره آل عمران، آيه ١٢٥: «بَلى‌إِنْ تَصْبِرُوا وَ تَتَّقُوا وَ يَأْتُوكُمْ مِنْ فَوْرِهِمْ هذا يُمْدِدْكُمْ رَبُّكُمْ بِخَمْسَةِ آلافٍ مِنَ الْمَلائِكَةِ مُسَوِّمِينَ.»

[١١]. سوره آل عمران، آيه ١٢٣: «وَلَقَدْ نَصَرَكُمُ اللَّهُ بِبَدْرٍ وَ أَنْتُمْ أَذِلَّةٌ.»

[١٢]. سوره توبه، آيه ٢٥: «لَقَدْنَصَرَكُمُ اللَّهُ فِي مَواطِنَ كَثِيرَةٍ وَ يَوْمَ حُنَيْنٍ.»

[١٣]. سوره احزاب، آيه ٢٦: «وَقَذَفَ فِي قُلُوبِهِمُ الرُّعْبَ فَرِيقاً تَقْتُلُونَ وَ تَأْسِرُونَ فَرِيقاً.»

[١٤]. جهت آگاهى بر شرح تفصيلى همه جانبه حكومت شوريو، مراجعه شود به «جغرافياى كامل جهان»، تأليف حبيب الله شاملويى، صص ٧١٧- ٧١٨.

[١٥]. جهت آگاهى بر مصادر فراوان اين حديث رجوع شود به «منتخب الاثر»، آيت الله صافى، ص ٤٧٥- ٤٧٦.

[١٦]. كشف الاستار، حاجى نورى، و منتخب الاثر، ص ٤٦٦.

[١٧]. سوره بقره، آيه ٢٤٩.

[١٨]. سوره ملك، آيه ٣٠.

[١٩]. ميزان الاعتدال، ذهبى، ٢/ ٣١٧ چاپ قاهره، صفين ابن مزاحم، ص ٣٦٥؛ مناقب خوارزمى، ص ١٢٧ و ٢٤٦. چاپ تبريز؛ مناقب ابن‌مغازلى، ص ١٩٨، حديث ٢٣٥ و ... مجموعاً از بيش از پنجاه مصدر حديثى و غيرحديثى سنّى ارائه شده.

منبع: كتاب «سلاح حضرت به هنگام قيام»، قم، سازمان تبليغات اسلامى، دبيرخانه دائمى اجلاس حضرت مهدى (عج)، چاپ اوّل، ١٣٨٥، صص ١٢- ٢٧.