سيّد ابولقاسم شريعتى در نامه‌اى كه نسخه‌اى از آن در اختيار اين پايگاه خبرى قرار گرفته، خطاب به بان‌كى‌مون، دبيركلّ سازمان ملل نكاتى را در خصوص بحران نافرجام گرسنگى در جهان امروز يادآور شد.

متن اين نامه بدين شرح است:

همان‌گونه كه مستحضريد، جهانى كه ما در آن زندگى مى‌كنيم، بر اساس تقسيمات غلط، به دو عنوان نابرابر فقير و غنى تعريف شده است.

دير زمانى است اين تقسيمات ناعادلانه و سودجويانه، شكافى نامتوازن بين ملّت‌هاى جهان به وجود آورده است كه به ناحق بر نسل‌هاى قديم و جديد تحميل شده است.

دنيايى كه به غلط به دنياى فقير و عقب‌افتاده موسوم است، نه تنها محروم و ندار نيست؛ بلكه سرشار از ثروت‌هاى طبيعى و خدادادى است؛ ولى وضع رقّت‌بار ملّت‌ها در جهان به اصطلاح سوم حاكى از سياست‌هاى مخرّب و منفعت‌طلبانه نظام سرمايه‌دارى است كه نتيجه آن گرسنگى بيش از يك ميليارد زن و مرد و كودك بى‌گناهى است كه هر روز شاهد فاجعه انسانى ديگر در جاى جاى اين كره خاكى هستيم.

جناب دبير كلّ سازمان ملل فقر و گرسنگى يك پديده نوظهور نيست كه امروزه گريبانگير قارّه سياه و بخشى از آسيا و ساير نقاط جهان شده باشد؛ بلكه در گذشته هم شاهد اين مصيبت خانمان سوز بشريت بوده‌ايم كه گرسنگى و قحطى جان ميليون‌ها انسان مظلوم و بيچاره را گرفته و بدترين فجايع انسانى را به وجود آورده است. جهان ثروتمند غرب و ساير كشورهاى پيشرفته هرروز به فكر تقسيم ممالك ديگر، به راه انداختن جنگ و خشونت در نقاط مختلف جهان، گسترش جنگ افزارهاى نظامى و تسليحات اتمى و اينك در حال تقسيم نقاط مختلف كرات آسمانى مى‌باشند.

آيا در رنج بودن ميليون‌ها انسان در جلوى چشمان حاكمان بيدرد جاى تامل ندارد؟

از سوى ديگر كشورهايى با داشتن ثروت‌هاى عظيم، ولى مردمى گرسنه و محتاج با هيولاى مرگ دست و پنجه نرم مى‌كنند. آيا اين موضوع جاى تأمّل ندارد كه جلوى چشم رؤساى كشورهاى مرفّه و به قولى، جهان اوّل و بى‌درد، انسان‌هاى مظلومى در «سومالى»، «كنيا»، «سودان»، «كامبيا»، «تانزانيا»، «افغانستان» و حتّى كشورهاى توسعه يافته، جان خود را بر اثر فقر و گرسنگى از دست مى‌دهند؟

اكنون سرنوشت ميليون‌ها انسان آواره و پناهنده در كشورهاى ديگر