ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ١٣ - چگونگى مقابله شمشير با سلاح هاى پيشرفته
بر اساس احاديث وارده از ناحيه پيامبر اكرم (ص) و ائمّه معصومان (ع)، درباره حضرت بقيةالله، مهدى منتظر (عج)، يكى از ويژگىهاى قيام جهانى آن حضرت، رويارويى و جنگ با كفّار و مشركان و مفسدان فىالأرض است. سلاح جنگى حضرت در اين پيكارها، همان سلاح عصر پيغمبر، يعنى ذوالفقار و شمشير خواهد بود. جهت آگاهى تفصيلى، خوانندگان محترم را به مصادر زير ارجاع مىدهيم.[١]
امام باقر (ع) فرمودند:
«مهدى از اين جهت به جدّش، محمّد مصطفى (ص) شباهت دارد كه با شمشير قيام مىكند و دشمنان خدا و رسولش و زورگويان و طاغوتيان را به قتل مىرساند و با شمشير و ايجاد رعب و وحشت، نصرت يافته و يارى مىشود و هيچيك از پرچمهايش شكست نخواهد خورد.»[٢]
امام صادق (ع) در پاسخ شخصى، به نام ابوخديجه راجع به حضرت قائم (عج) فرمودند:
«همه ما يكى پس از ديگرى، قائم به امر خدا هستيم تا زمانى كه صاحب شمشير بيايد. پس آنگاه كه صاحب شمشير آمد، برنامه و دستورى غير از آنچه قبلًا بوده، به اجرا درآورد.»[٣]
گويا مراد حضرت اين است كه غير از اميرالمؤمنين و امام حسين (ع)، ساير ائمّه (ع) مأمور به تقيه و مدارا بودند؛ در حالىكه حضرت مهدى (عج) به جهاد و براندازى ظلم و استبداد، مأموريت دارد.
دهها حديث ديگر از اين قبيل وجود دارد كه هريك، بيانگر قيام حضرت مهدى (عج) و رويارويى وى با دشمنان به وسيله شمشير و سلاح جنگى پيامبر اكرم (ص) و اميرمؤمنان (ع) است. شكّى نيست كه حضرت از وسايل جنگى امروزه و سلاحهاى پيشرفته دنيا، استفاده نخواهد كرد؛ چرا كه قيام عدالتخواهانه و انسانى آن بزرگوار، به منظر برچيدن بساط ظلم و ستم و برقرارى عدل و داد در جهان صورت مىگيرد؛ در حالىكه سلاحهاى جنگى فعلى، ظالمانه هستند و سبب كشتار، زخمى و معلول شدن انسانهاى فراوان ديگرى كه ممكن است بىگناه هم باشند، مىشوند. سرنوشت مردان، زنان، كودكان بىگناه و بيماران، به مرگ يا وحشتزدگى و سكته، زنان بادار به سقط جنين، خانهها و مراكز صنعتى و عمرانى، به ويرانى، حيوانات دريايى و زمينى، به هلاكت و محيط زيست به نابودى منتهى مىشود. وضعيتى اسفبار كه نمونههاى فراوانش را در حملات جنگى عصر حاضر، از نزديك مشاهده نمودهايم. بنابراين قابل قبول نيست كه آن حضرت از اينگونه سلاحهاى جنگى استفاده كنند و خونى را به ناحق بريزند يا ظالمانه به جان و مال مردم آسيب رسانند.
آرى. همچون برخوردهاى جنگى پيامبر و اميرمؤمنان و درگيرىهاى آن دو بزرگوار با كفّار، مشركان، يهود، نصارى و منافقان در رابطه با نشر و گسترش اسلام، مهدى موعود (ع) نيز در ادامه روش آن دو بزرگوار، به دور از هرگونه اقدام ظالمانهاى، به گسترش اسلام و برقرارى عدل و داد جهانى مىپردازد و حديث «يَمْلَأُ اللهُ بِهِ الْأَرْضَ قِسْطاً وَ عَدْلًا كَمَا مُلِئَتْ جَوْراً وَ ظُلْما» و ديگر احاديث و پيشگويىهاى پيامبر اكرم (ص) و پيامبران پيشين و ائمّه اطهار (ع) را تحقّق مىبخشد.
چگونگى مقابله شمشير با سلاحهاى پيشرفته
اكنون اين سؤال مطرح است كه چگونه حضرت مهدى (عج) مىتواند با شمشير در مقابل اينهمه سلاحهاى جنگى پيشرفته و هواپيماهاى بمبافكن و نيروهاى آتشزا و مخرّب، استقامت كند و با آنها به رو بهرو شود؟
در پاسخ مىگوييم: اگر از بُعد معجزه و استفاده از نيروى معنوى و يارى الهى وارد شويم، همانگونه كه- بر اساس آيات «قرآن»- خداوند با يك قطعه چوب (عصا) حضرت موسى و هارون (ع) را- بدون همكارى بنىاسرائيل و يارى آنها- بر فرعون و نيروى يك ميليون و ششصد هزار نفرى پيروز گردانيد،[٤] قادر است كه تنها حجّت خود را با شمشير و بر همه قدرتهاى مادّى پيروز گرداند.
فرعون، هشتاد نفر از نيروهاى ساحر و جادوگر خود را احضار كرد و آنها با گستردن طناب و چوب و ديگر چيزها، صحنه جست و خيز مارها و ديگر حيوانات وحشتزا را به نمايش درآوردند. در اين هنگام، حضرت موسى (ع) به امر الهى، عصاى خود را بر زمين زد. ناگهان عصا به شكل اژدهاى عظيمى به حركت درآمد و تمام ابزار جادويى جادوگران را بلعيد؛ آنچنان كه آنها به شگفت درآمده و همه در مقابل موسى (ع) تسليم شدند و به سجده افتادند و گفتند: ما به خداى موسى و هارون ايمان آورديم و به خداى راستين حضرت موسى (ع) معتقد شدند و در پاسخ فرعون كه آنها را با كلمه «لَأُقَطِّعَنَّأَيْدِيَكُمْ وَ أَرْجُلَكُمْ مِنْ خِلافٍ ثُمَّ لَأُصَلِّبَنَّكُمْ أَجْمَعِينَ»[٥] تهديد به قطع دست و پا و به دار آويختن نمود، گفتند: مهم نيست. هر كارى مىخواهى، بكن؛ ما گناهانى كردهايم كه مىخواهيم با ايمان به خدا و تسليم در مقابل پيغمبرش، ما را ببخشد و بيامرزد.
همچنين حضرت موسى (ع) در مواجهه با امواج موّاج، به امر الهى عصاى خود را به آب رود نيل زد و آب خروشان، مثل كوه روى هم انباشته شد و دوازده جاده خشك به وجود آمد. پس موسى (ع) با دوازده فرقه بنىاسرائيل وارد آن جادهها شدند و فرعون هم به همراه لشكرش در تعقيب موسى (ع) وارد جادههاى خشك رود نيل شد. پس از آنكه آخرين نفر از بنىاسرائيل از دريا خارج شد و پا بيرون نهاد، آخرين نفر از نيروهاى فرعون وارد دريا شد. آنگاه خداوند به وسيله موجى خروشان، جادهها را پر از آب نمود و فرعون، آن خداى دروغين را با انبوه ثروت و سلاحهاى سنگين و سپاهيان انبوه، همه را غرق كرد و مثل پر كاه روى آب قرار داد؛ به گونهاى كه كافر و مؤمن همه به حيرت درآمدند؛ در حالىكه موسى و هارون و بنىاسرائيل همه نجات يافتند و بنىاسرائيل وارث و مالك سرزمين «مصر» شدند.[٦]