گزارش فوق مى‌افزايد: جرايم سازمان يافته بين‌المللى سالانه ٢ تريليون دلار را در كشورهاى ثروتمند به گردش در مى‌آورد و اين تهديدى جدّى براى مردم‌سالارى است، چرا كه عامل دامن زدن به نابرابرى‌هاست.

در كتاب «هشدار به زندگان»[١] نوشته «روژه گارودى»[٢] آمده است: ما چگونه در حال مردن و ميراندن نوع بشر هستيم؟ و اين كار را چگونه با مصرف همه گونه منابع انرژى انجام مى‌دهيم؟ و چگونه كره زمين را غير قابل زندگى ساخته‌ايم؟

انرژى و منابع زمين در طول ميليون‌ها سال در دل خاك نهفته و ذخيره شده است. ما [غربى ها] به غير حق ادّعا كرده‌ايم و مدّعى هستيم كه حق داريم همه اين انرژى و منابع زيرزمينى را در طى يك نسل به هدر دهيم. همچنين، هشتصد سال است كه انسان از ذغال سنگ استخراج شده از دل زمين استفاده مى‌كند، ولى نيمى از آن را در طى سى سال اخير مصرف كرده است! و نيز نيمى از ميزان مصرف نفتى را كه انسان از آغاز كشف و پس از استخراج آن به كار برده است، تنها در طى ده سال اخير سوزانيده است!

اگر همه مراكز هسته‌اى را كه قرار است، ساخته شود بر پا سازند، در طى بيست سال آينده، ذخيره «اورانيوم» زمين از ميان مى‌رود. همچنين اگر منابع جديدى از نفت و اورانيوم كشف و استخراج شود، در صورتى كه ميزان مصرف اين دو مادّه به صورت كنونى ادامه يابد، خطر پايان يافتن اين دو منبع و سقوط وحشتناك همه چيز با آن، تا چند سال ديگر بيشتر طول نخواهد كشيد.

جنگل‌هاى جهان نيز در معرض خطر نابودى است. يك سوم درختان موجود در جنگل‌هاى جهان به سال ١٨٨٢ م. كه در حدود دو ميليارد هكتار جنگل را پوشانيده بود، در سال ١٩٥٢ م. بريده و مصرف شد. اين جنايت در حقّ طبيعت و محيط زيست آدمى، پيوسته ادامه يافته و افزايش هم پيدا كرده است: در هر دقيقه، بشر امروز، بيست هكتار جنگل را از ميان مى‌برد. خمير لازم براى كاغذ روزنامه «نيويورك تايمز» در روزهاى يكشنبه كه شماره‌اى فوق العادّه دارد و هشتاد درصد صفحات آن فقط اعلانات است، مستلزم قطع درختان پانزده هكتار از جنگل‌هاى «كانادا» است. براى چاپ نسخه‌هاى عادّى اين روزنامه در هر روز، كاغذى لازم است كه از قطع درختان شش هكتار از جنگل‌هاى كانادا به دست مى‌آيد.[٣]

در كتاب «تنها يك زمين»[٤] مى‌خوانيم: هنگامى كه به موادّ مورد مصرف صنعت توجّه مى‌كنيم، با اين اشكال بزرگ روبه‌رو مى‌شويم كه معلوم نيست ذخاير اين يا آن مادّه مهم، چقدر است و تا چه مدّتى به دست آوردنى است. مثلًا مادّه مهمّى چون كانه آهن را در نظر مى‌گيريم كه فعّاليت‌هاى صنعتى آدمى به مدّت سه تا چهار هزار سال بر آن استوار بوده است. از سال ١٩٥٠ م. به اين طرف مصرف سالانه آهن چهار برابر