يكى از مهم‌ترين مشكلاتى كه بشر در آخرالزّمان با آن سخت دست به گريبان است، مسائل و مشكلات اقتصادى است. نابه‌سامانى عظيم اقتصادى در سرتاسر جهان به وقوع مى‌پيوندد و زنان از اين واقعه شوم، در امان نخواهند بود؛ بلكه بيشترين ضربه را آنها خواهند خورد.

امام صادق (ع) در بيان نشانه‌هاى ظهور مى‌فرمايند: «بعضى از مردان را مى‌بينى كه از راه فساد زنان خود ارتزاق مى‌كنند.»[٤]

حضرت على (ع) در بيان نشانه‌هاى ظهور مى‌فرمايند: «زنان در آخرالزّمان به خاطر حرص به دنيا در كسب و كار همسران خود شركت مى‌نمايند.»[٥]

وضعيّت اجتماعى زنان در آخرالزّمان‌

١. عدم امنيّت براى زنان: از انحرافات خطرناك كه جامعه پيش از ظهور به آن گرفتار مى‌گردد، بى‌امنيّتى خانوادگى و ناموسى است، اين مسئله آن‌چنان فراگير مى‌شود كه كمتر كسى مى‌تواند يا مى‌خواهد از آن جلوگيرى نمايد.»[٦]

حضرت على (ع) در اين خصوص مى‌فرمايند: «سفيانى در حالى كه نيزه‌اى در دست دارد، زنى باردار دستگير مى‌نمايد و به يكى از يارانش مى‌گويد: به او تعدّى نما و او سپس شكم زن را مى‌درد و جنينش را بيرون مى‌آورد و هيچ كس نمى‌تواند چنين وضعيّت هولناكى را تغيير دهد.»[٧]

٢. هبوط مسائل اخلاقى و انسانى در زنان: جامعه پيش از ظهور، جامعه‌اى مملوّ از فساد و بى‌بند و بارى‌هاى‌

اخلاقى است، كردارهاى حيوانى گروهى انسان‌نما، آن‌چنان فراگير مى‌شود كه حالت عادّى به خود مى‌گيرد. رواياتى كه اين وضع اخلاقى پيش از ظهور را بيان نموده‌اند، بسيار زياد است.

محمّد بن مسلم مى‌گويد: به امام باقر (ع) عرض كردم: قائم شما چه وقت ظهور خواهد كرد؟ امام (ع) فرمودند: «آنگاه كه مردها خود را شبيه زنان نمايند و زن‌ها شبيه مردان شوند، آنگاه كه مردان به مردان اكتفا كنند و زنان به زنان.»[٨]

و در حديثى از امام صادق (ع) است كه فرمودند:

«... در آن زمان زنان را مى‌بينى كه از بذل خود به كفّار هيچ واهمه‌اى ندارند.»[٩]

امام على (ع) مى‌فرمايند: «ظاهر مى‌شود در آخرالزّمان كه بدترين زمان‌هاست، زنانى كه در عين لباس پوشيدن لخت و عور هستند.»[١٠]

٣. افزايش زنان بى‌سرپرست: در آخرالزّمان وضعيّت به گونه‌اى است كه بر اثر جنگ‌هاى پى در پى، تعداد مردان كاهش چشمگيرى مى‌يابد و به همين دليل، زنان زيادى بى‌سرپرست مى‌گردند و به دنبال كسى هستند تا سرپرستى ايشان را به عهده گيرد.

رسول خدا (ص) مى‌فرمايند: «قيامت برپا نمى‌شود، مگر اينكه براى پنجاه زن يك سرپرست باشد.»[١١]

و در حديث ديگرى مى‌فرمايند: «زمانى فرا رسد كه پنجاه زن با يك مرد رو به رو شده، يكى مى‌گويد: اى بنده خدا مرا بخر و ديگرى مى‌گويد به من پناه ده.»[١٢]

با مقايسه اخبارى كه در مورد زن آخرالزّمان به ما رسيده و وضعيّت كنونى زن از حيث اجتماعى و اخلاقى، بين زن امروز و زن آخرالزّمان شباهت بسيارى ديده مى‌شود. امّا اين نكته را هم نبايد از نظر دور داشت كه نمى‌توان فساد اخلاقى را براى تمام زنان تعميم داد، زيرا در آن زمان، زنان آگاه، عفيف و باايمانى نيز وجود دارند كه از اوضاع بد آن زمان متأثّرند. امّا وضع عمومى به شكل ديگرى است.[١٣]

پى‌نوشت‌ها:

[١]. كامل سليمان، روزگار رهايى، ترجمه على اكبر مهدى‌پور، ج ٢، ص ٧٦١ به نقل از بشارة الاسلام، صص ٤١ و ٤٤.

[٢]. محمّدباقر مجلسى، بحارالانوار، ج ٥٢، ص ٢٥٩.

[٣]. همان، ص ٢٥٧.

[٤]. همان.

[٥]. لطف الله صافى گلپايگانى، منتخب الاثر، ص ٤٢٨.

[٦]. سيده ارغوان حيدرى، «زن، انتظار، ظهور»، ماهنامه شميم ياس، سال سوم، ش ٨، آبان ١٣٨٢، ص ٨.

[٧]. همان، ص ٩. به نقل از مقدّسى شافعى سلمى، عقدالدرر، ص ٤٠٩.

[٨]. منتخب الاثر، ص ٢٩٢.

[٩]. بحارالانوار، ج ٥٢، صص ٢٥٧ و ٢٥٨.

[١٠]. منتخب الاثر، ص ٤٢٦.

[١١]. «زن، انتظار، ظهور»، همان، ص ٩، به نقل از احمد بن حنبل، مسند، ج ٣، ص ١٢٠.

[١٢]. همان، به نقل از بحارالانوار، ج ٥٢، ص ٢٥٠.

[١٣]. همان.