مطالعه تاريخ پر ماجراى سده‌هاى اخير اين سرزمين اسلامى نيز، از يك سو بيانگر درد، رنج، تحقير، توهين و فقر و فلاكت‌هايى است كه مردم مسلمان كشورمان به دليل حاكميت استعمار خارجى و استبداد داخلى در اين كشور تحمّل كرده‌اند و از سوى ديگر نشان دهنده مجاهده، جانفشانى، قيام و مبارزات ساكنان ولايت‌مدار اين آب و خاك براى رسيدن به عدالت، آزادى و حاكميت بر اساس آموزه‌هاى اهل بيت (ع) بر اين سرزمين است. قيام كسانى چون فداييان اسماعيلى، سربداران خراسان، مجاهدان مشروطه، مبارزان جنگل، دليران تنگستان، فداييان اسلام و ....

اگر چه با حاكميت صفويان در ايران تا حدّ زيادى از مهجوريت و مظلوميّت شيعه كاسته شد و فضاى خوبى براى رشد و توسعه ارزش‌ها و آموزه‌هاى شيعى در كشور ما فراهم گرديد، ولى هيچ‌گاه امكان برقرارى يك نظام حكومتى بر مبناى فقه شيعه‌

به وجود نيامد و همچنان بخش عمده‌اى از تعاليم اهل بيت (ع) در دل مجموعه كتاب‌هاى فقهى و روايى باقى ماند.

اينك، در آستانه سى و سومين سال تشكيل نظام جمهورى اسلامى در ايران و در زمانى كه پيروان اهل بيت (ع) پس از تحمّل قرن‌ها حبس، تبعيد، شكنجه و تقديم صدها هزار شهيد توانسته‌اند با رهبرى رادمردى از تبار خاندان پيامبر اكرم (ص)، نخستين حكومت شيعى تمام عيار را پس از دوران كوتاه خلافت اميرمؤمنان على (ع) تشكيل دهند و به عزّت و اقتدار شايسته در سطح جهان دست يابند، جا دارد كه همه ما با تأمّل بيشترى درباره ارزش و بزرگى اين هديه الهى و دستاورد بى‌نظير مردم مسلمان كشورمان بينديشيم و آن را بيش از پيش پاس داريم؛ آن سان كه بنيان‌گذار اين نظام فرمود:

صبح‌گاه ١٢ فرودين كه روز نخستين حكومت الله است از بزرگ‌ترين اعياد مذهبى و ملّى ماست. ملّت ما بايد اين روز را عيد بگيرند و زنده نگه دارند، روزى كه كنگره‌هاى قصر ٢٥٠٠ سال حكومت طاغوتى فرو ريخت و سلطه شيطانى براى هميشه رخت بربست و حكومت مستضعفان كه حكومت خداست به جاى آن نشست.

هان اى ملّت عزيز كه با خون جوانان خود حقّ خود را به دست آورديد، اين حق را عزيز شمريد و از آن پاسدارى كنيد و تحت لواى اسلام و پرچم قرآن، عدالت الهى را با پشتيبانى خود اجرا نماييد.

اميدواريم كه خداوند متعال به همه توفيق شكرگزارى اين نعمت بزرگ را ارزانى فرمايد تا به مصداق آيه شريف‌ «لَئِنْشَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ ...؛ اگر واقعاً سپاسگزارى كنيد، [نعمت‌] شما را افزون خواهيم كرد ...» خداوند متعال اين نظام اسلامى را به حكومت جهانى امام عصر (عج) متّصل فرمايد و همه ما از خيرات و بركات آن حكومت بهره‌مند شويم. ان‌شاءالله‌

سيره امام مهدى (ع) در سخن حضرت على بن الحسين (ع)

آيت الله على كريمى جهرمى‌

حضرت على بن الحسين، زين العابدين (ع) درباره ظهور حضرت مهدى موعود (ع) و دعوت آن حضرت مى‌فرمايد: «پس به سوى مكّه خارج مى‌شود؛ در حالى كه مردم بر گرد او اجتماع كرده‌اند. آنگاه او خود به پا خاسته و مى‌گويد: «هان اى مردم! من فلان، فرزند فلانم، من فرزند پيامبر خدا (ص) [هستم‌]، من شما را به سوى آنچه كه پيامبر (ص) به آن دعوت كرد، فرا مى‌خوانم و دعوت مى‌نمايم.»[١]

ممكن است كسانى با خود فكر كنند كه امام زمان (ع) در روز ظهور مردم را به چه چيزى دعوت مى‌كنند و موارد دعوت آن حضرت چيست؟ و احياناً ممكن است با خود تصوّر كنند كه امام زمان (ع) مطالب تازه و ويژه خود را مى‌آورد و مردم را به سوى آن فرا مى‌خواند. امام على بن الحسين (ع) در اين مورد مى‌فرمايند: «امام زمان خطاب به مردم مى‌گويد كه من فلان فرزند فلانم من زاده پيامبر خدايم من شما را فرا مى‌خوانم به آنچه كه پيامبر خدا (ص) به سوى آن دعوت مى‌كرد.» موارد دعوت امام زمان (ع) همان موادّ دعوت رسول الله (ص) است.

آرى، پيامبر اكرم (ص) خاتم الانبياست و امام زمان (ع) خاتم الاوصيا و احياكننده دين رسول خدا (ص) و مطالب و اهداف او

را دنبال مى‌كند و مردم را به همان دستورات و مقرّرات پيامبر (ص) دعوت مى‌كند.

آنچه ما از اين كلام شريف و از اين سيره و صفت حضرت بقيّة الله (ع)

فرا مى‌گيريم، اين است كه اگر به حقيقت دلداده امام زمان (ع) و منتظر ظهور آن امام واجب الاطاعت هستيم، بايد خود را با برنامه‌هاى اسلامى وفق دهيم و در حدّ سعه وجودى خود، ظهورى را به وجود بياوريم و فراهم كنيم؛ يعنى به احكام اسلام و فرمان رسول اكرم (ص) متعهّد و پايبند باشيم و آن احكام و مقرّرات را اجرا كرده و در جامعه رواج دهيم؛ زيرا معلوم شد كه آن بزرگوار دعوت جديدى ندارد و مطالب تازه و مغاير با احكام پيامبر (ص) نمى‌آورد كه پيامبر اكرم (ص) خاتم الانبياست و بعد از او پيامبرى نيست كه دين تازه و دعوت جديد و مقرّرات نوينى بياورد و ارائه دهد.

آرى، همواره فخر و مباهات آبا و اجداد گرامى مهدى موعود (عج) كه همه، اوصيا و جانشينان پيامبر (ص) بودند، به همين بود كه دين و آيين آسمانى پيامبر اكرم (ص) را ترويج مى‌كردند و پيشروى اسلام و احكام الهى رهين زحمات و خدمات آن بزرگواران است و امام زمان (عح) همان راه و روش را دارد و از آنها جدا نيست، با اين تفاوت كه او نفوذ كلام و بسط يد و سيطره جهانى هم دارد.

پى‌نوشت:

[١]. اثبات الهداة، ج ٢، ص ٥٨٢؛ بحارالأنوار، ج ٥٢، ص ٣٠٦.