و فرزندش و اگر زن و فرزند نداشته باشد، چه بسا هلاكت و تباهى‌اش به دست خويشان و همسايگانش باشد، كه او را به تهيدستى و فقر سرزنش كنند و بترسانند و تكاليفى بر او نهند كه وى از عهده آن بر نيايد تا گاهى كه او به پرتگاه‌هاى هلاكت سقوط كند.

در آخرالزّمان فريب‌كارانى بيايند كه حديث‌هايى‌

نو و روايت‌هايى جديد از دين بر شما بخوانند

و نيز از خاتم الانبياء (ص) روايت شده است كه فرمود: «در آخرالزّمان دغل‌بازان و فريب‌كارانى بيايند كه حديث‌هايى نو و روايت‌هايى جديد از دين بر شما بخوانند، آن‌چنان كه نه شما و نه پدرانتان چنين حديث‌هايى نشنيده باشيد. پس دورى گزينيد از آنها. مبادا به دام تزوير و فريبشان بيفتيد.»[١]

از على بن ابى طالب (ع) درباره آخرالزّمان پرسيده شد: آيا در آن زمان مؤمنانى وجود دارند؟ فرمود: «آرى.» باز پرسيده شد: آيا از ايمان آنان بر اثر فتنه‌ها چيزى كاسته مى‌شود؟ فرمود: «نه، مگر آن مقدار كه قطرات باران از سنگ خارا بكاهد؛ امّا آنان در رنج به سر برند.»

اميرالمؤنين (ع) فرمود: «زمانى بر مردم بيايد كه مقرّب نباشد جز به سخن‌چينى و جالب شمرده نشود جز به فاجر بودن و تحقير نشوند جز افراد با انصاف، در آن زمان دستگيرى مستمندان زيان به شمار آيد و صله رحم لطف و بزرگوارى به شمار آيد.»[٢]

امام سجّاد (ع) فرمود: «چون خداوند مى‌دانست در آخرالزّمان اهل فكر دقيق النّظر خواهند آمد، از اين جهت قل هو الله احد و آياتى از سوره حديد را نازل كرد.»[٣]

بر شما باد كه همچون باديه نشينان و زنان ديندارى كنيد

امام صادق (ع) فرمود: «چون قائم ما قيام كند خداوند آن‌چنان نيرويى به چشم و گوش پيروانش داده كه به پيك و پيام‌آور نيازى نداشته باشند و به هر كجاى جهان كه باشند امام خود را ببينند و سخنش را بشنوند.»[٤]

پيامبر (ص) فرمود: «اين دين مدام برپا خواهد ماند و گروهى از مسلمانان از آن دفاع كنند و در كنار آن بجنگند تا قيامت بر پا شود.» و فرمود: «در هر عصر و زمانى گروهى از امّتم مدافع احكام خدا باشند و از مخالفان باكى نداشته باشند.»[٥]

در جاى ديگرى فرمودند: «چون در آخرالزّمان دينتان دستخوش افكار گوناگون گردد، بر شما باد كه همچون باديه‌نشينان و زنان ديندارى كنيد كه به دل‌هايشان ديندارند و دين آنها از آلايش به افكار مصون ماند.»[٦]

پى‌نوشت‌ها:

[١]. نهج البلاغه. خ ١٠٨.

[٢]. بحارالانوار، ج ٥٢، ص ١٩٠.

[٣]. همان، ج ٧٧، ص ٣٦٩.

[٤]. كنزالاعمال، ح ٣١٠٠٨.

[٥]. كنزالاعمال، حديث ٢٩٠٣٢٤.

[٦]. نهج‌البلاغه، ح ١٠٢.

[٧]. بحارالانوار، ج ٦٠، ص ١٨.

[٨]. بحارالانوار، ج ٣٦، ص ٤٥.

[٩]. كنزالاعمال، ح ٣٤٤٩٩ و ٣٤٥٠٠.

[١٠]. بحارالانوار، ج ٥٢، ص ١١١.