استقلال و در پايان تشكيل خانواده جديد با مشكلات فراوانى مواجه هستند. مسلّماً روش‌هاى تربيتى والدين، اثرات زيادى بر رفتار آينده فرزندان دارد و در پايان باعث مى‌شود شخصيت فرزند به گونه‌اى شكل بگيرد كه اين ويژگى‌هاى منفى در آنان تقويت گردد. بسيارى از پدران امروزى از نقش اصلى خود كه همان تربيت فرزندان است، غافل شده‌اند و به طور عملى نقش يك نان‌آور را در خانواده ايفا مى‌كنند و نيازهاى رفاهى آنان را برآورده مى‌كنند؛ امّا نياز فرزندان در زندگى پيچيده امروز فقط غذا و سرپناه نيست؛ بلكه پدران بايد شرايط را براى رشد همه جانبه كودك فراهم نمايند، فرزندان از سنين كودكى پدر خود را الگو قرار مى‌دهند و اوّلين الگوى فرزندان، پدران آنان هستند و عدم تربيت صحيح آنان فرزندان را بى‌لياقت و وابسته بار مى‌آورد.

از جمله موارد تربيتى كه نقش زيادى در عدم استقلال و وابستگى فرزندان پسر دارند، عدم ارتباط كلامى مناسب بين پدر و فرزندان، نگاه نامناسب پدران به واژه اقتدار در خانواده، كمبود محبّت يا محبّت زياد پدر و مادر و لوس شدن فرزند و زياد بها دادن به آنان، بى توجّهى نسبت به ارتباط فرزندان با دوستان ناباب، عدم نگاه يكسان به فرزندان در خانواده، سرزنش و سركوب، سختگيرى بيش از حدّ والدين يا آزادى بيش از حد، انزوا و گوشه‌گيرى و دورى فرزندان در جامعه و در پايان عدم ارتباط مناسب بين فرزندان و والدين مى‌باشند.

بسيارى از فرزندان حتّى در سنين نوجوانى و جوانى ساكت و گوشه‌گير هستند و از فعّاليت‌هاى اجتماعى فرار مى‌كنند. در اين مورد پدران وظيفه دارند فرزندان خود را از دوران كودكى وارد اجتماعات كنند و آداب معاشرت با ديگران را به آنان بياموزند. بعضى از فرزندان اعتراض نمى‌كنند و وضعيت موجود را مى‌پذيرند به دليل آنكه والدين در كودكى فرزندان خود را تنبيه بى‌مورد مى‌كنند و در مقابل ديگران آنها را كوچك مى‌شمارند و رقابت نكردن فرزندان نيز به دليل وابستگى شديد آنان مى‌باشد. يكى ديگر از مواردى كه فرزندان بايد از كودكى توسط پدر خود آموزش ببينند اقتصاد خانواده است كه نقش مهمّى در استقلال فرزندان دارد. پدران بايد از كودكى اهداف داشتن شغل مناسب را به كودكانشان ياد دهند. فرزندان بايد براى اقتصاد آينده خود تصميم‌گيرى كنند و پدران بايد به آنان اجازه فكر و تصميم‌گيرى بدهند. در بسيارى از خانواده‌هاى امروزى، فرزندان را به گونه‌اى تربيت مى‌كنند كه قدرت نه شنيدن و نه گفتن در آنان وجود ندارد. به تمام خواسته‌هاى آنان جواب مثبت مى‌دهند و محروميتى براى آنكه خودشان تلاش كنند، نمى‌ماند. معمولًا آنها نمى‌توانند ناراحتى فرزندانشان را ببينند و به همين دليل به خواسته‌هاى آنها تن مى‌دهند. اين در حالى است كه اين گونه پدران نه تنها با اين كار در حقّ فرزندان خود مهربانى نمى‌كنند، به نوعى به آنها خيانت مى‌كنند. فرزندان اين گونه والدين در آينده اعتماد به نفس كافى و توانايى به دست گرفتن زندگى مستقل ندارند و زمانى كه متوجّه مقصّر بودن پدران خود شوند، اعتراضشان شروع مى‌شود و بيشتر نارضايتى افراد از پدران پيرشان به همين دليل است. جوّ حاكم بر خانواده و رفتار والدين مى‌تواند در چگونگى احساس فرد از خود و توانايى‌هايش مؤثّر باشد. حمايت افراطى والدين باعث مى‌شود كه كودك احساس بى‌كفايتى و عدم مقبوليت كند؛ زيرا فرصت مستقل بودن و احساس مسئوليت از او گرفته مى‌شود. پدرانى كه اجازه نمى‌دهند فرزندان ابراز وجود يا اظهار نظر كنند به وابسته ماندن فرزند، كمك شايانى مى‌كنند. در اين مورد بهترين راه براى اينكه پسر بتواند سالم باشد يا احساس مردانگى مانند پدر رفتار كند، به محبّت پدر و احساس تفاهم و رابطه دو جانبه با او، نيازمند است كه در نهايت اين امر منجر به ايجاد يك رابطه دوستانه بين آنها خواهد شد كه اين آغازى براى شروع يك خانواده پايدار است. اگر پدران نتوانند وظيفه خود را در اين زمينه به خوبى انجام دهند كودك در آينده به آن كس دلبسته‌تر خواهد شد كه با او سابقه انس و ارتباط بيشترى داشته باشد و اين فرد ممكن هست هر كسى باشد و هر نوع تأثيرى مثبت يا منفى بر فرزندان ما داشته باشد. پس پدران توانا كسانى هستند كه از دانايى‌ها و مهارت‌هاى لازم در خصوص ارتباط و دوستى با فرزندان خود برخوردارند. البتّه به نظر نويسنده، تربيت فرزندان در هر جامعه‌اى بر اساس فرهنگ آن جامعه متفاوت است؛ براى مثال تحقيقى كه در يكى از كشورهاى خارجى انجام شده به اين نتيجه رسيده كه سختگيرى در تربيت، كودكان را موفّق‌تر خواهد كرد، امّا سبك سختگيرانه در كشور ما، نتيجه مناسبى نخواهد داشت و فرزندان پسر نياز به آزادى نيز دارند.

در پايان، پيشنهاد مى‌گردد اگر والدين مى‌خواهند فرزندانى مستقل، مسئوليت‌پذير و داراى اعتماد به نفس داشته باشند، لازم است آنان را با مزه شكست، گرما و سرما، تشنگى و گرسنگى، آسايش و رنج آشنا كنند. امروزه اين مشكل اساسى كه مدّت زمان صحبت كردن پدران و فرزندان كاهش يافته را ترميم‌