طى روزهاى اخير، برخى از وبگاه‌نويسان وطنى، دست از احتياط كشيده و با ذوق‌زدگى ضمن انتشار مقالاتى متعدّد، از كشف مصاديق اشخاصى سخن مى‌گويند كه به استناد روايات آخرالزّمان در سال‌هاى قبل از ظهور كبراى حضرت صاحب‌الزّمان (ع) خروج مى‌كنند.

اين مردان، صاحبان پرچم‌هايى هستند كه با خروج خود، زمينه‌هاى ظهور امام را فراهم مى‌سازند و در وقت قيام نيز به عنوان ياران و همراهان، حضرت را در تحقّق دولت كريمه‌اش يارى مى‌دهند. در همين عصر از اشخاصى نيز سخن به ميان آمده، همچون سفيانى كه روايات حضرات معصومان (ع) از او به نام عثمان بن عنبسه ياد مى‌كنند. شخصى منفى و خونخوار از نوادگان ابوسفيان و معاويه كه پس از خروج از «شام» دست به كشتارى بزرگ مى‌زند و بسيارى از شيعيان آل محمّد (ص) را از دم تيغ مى‌گذراند. از خروج سفيانى به عنوان اوّلين نشانه حتمى ظهور امام (ع) نام برده شده است.

اگرچه طى سال‌هاى اخير گفت‌وگو از نشانه‌هاى ظهور، بحران‌هاى آخرالزّمانى و پرچم‌هاى زمينه‌ساز بالا گرفت، ليكن كمتر كسى جرئت مى‌كرد انگشت اشاره به سوى مردانى دراز كرده و آنها را به عنوان مصداق حى و حاضر يمانى، خراسانى، سفيانى يا شعيب معرّفى نمايد.

شعيب بن صالح فرمانده رشيدى است كه حسب آنچه در روايات به آنها اشاره شده، در سِمت رياست قواى نظامى سيّد خراسانى، او و ياران ايرانى‌اش را در حركت به سوى «عراق» و سركوبى بخشى از سپاه سفيانى و بالأخره، ملاقات با امام زمان (ع) در روزهاى آغازين قيام يارى مى‌دهد.

اين گونه مصداق‌شناسى را در بدو امر مى‌توان حاصل شوق و اشتياق وافر جوانان مؤمنى دانست كه كاسه صبرشان لبريز شده و عنان اختيار از كف داده‌اند و بى‌پروا و به استناد برخى روايات و اشارات، مردانى از «ايران» يا «لبنان» را به عنوان مصداق اشخاص نام‌آور عصر ظهور معرّفى مى‌كنند.

پيش از آنان نيز برخى سايت‌هاى مذهبى لبنانى و عراقى اقدام به معرّفى مصاديق اين اشخاص كرده بودند. جز اين در طى سال‌هاى بحرانى عراق، گروه‌هايى نيز پرچم بلند كرده و خود را به عنوان سيّد حسنى و يمانى معرّفى كرده بودند. به ياد دارم كه در روز عاشوراى سال ١٣٨٦ ش. يكى از همين خروج‌كنندگان كه خود را