خورشيد آسمان فقاهت و مرجعيت - كريمى جهرمى، على - الصفحة ٦٤ - چگونگى تدريس زعيم بزرگ اسلام
بجا مىآوردند و هرگز ديده نشد كه نماز تحيّت مسجد را نخوانده شروع به درس بكنند حتى در اين سالهاى اخير كه دچار كسالت و صعف بنيه و قوا شده بودند نماز تحيّت را نشسته ميخواندند ولى ترك نمىكردند.
ب: هنگامى كه بر كرسى تدريس جا گرفته و در صدر منبر مستقر مىشدند قبل از شروع به درس فاتحه و اذكارى مىخواندند و بر حسب آنچه كه خودشان به اين جانب فرمودند فاتحه اول درسشان را براى استادشان آقاى حاج شيخ عبد الكريم حائرى و بزرگان ديگرى كه حوزه را حفاظت كردند قرائت مىكردند.
حتى گاهى واقع شد كه اين برنامه را فراموش مىكردند و شروع به درس مىنمودند ناگهان يادشان مىآمد و كلام را قطع كرده و فاتحه را خوانده و دوباره آغاز به درس مىنمودند.
ج: همواره تا پا دردشان شدّت نيافته بود دو زانوا و به هيئت كسيكه در حال تشّهد است بر منبر تدريس مىنشستند.
د: تدريس ايشان آغاز به خطبه، يعنى حمد و ثناى بر خداوند متعال و سلام و صلوات بر پيامبر و خاندان مطهّر آن حضرت و لعن بر اعداء آنان مىگرديد.
ه: گاهى در وسط درس ناگهان دردمندانه يك يا اللّه مىگفتند كه گويا از ژرفناى دل درد آشنا و از اعماق قلب پاك و بيدارشان برمىخاست و ترسيمكننده و يادآور حالت انقطاع آن بزرگوار به سوى خداى تعالى بود.
١٤- احيانا نقل اقوال بعضى از معاصرين خود را نيز مىكردند چنانكه مكرر متعرّض مطالبى از مرحوم آية اللّه العظمى آقاى حاج سيد احمد خوانسارى اعلى اللّه مقامه در درس مىشدند و همچنين از بعضى از اعاظم ديگر اسم مىبردند و انصافا اين مطلب در بين علماى طراز اوّل اين اعصار از ويژگيهاى ايشان بود و اين خود حاكى از كمال بزرگوارى و گذشتن از هوى و هوس است و نشانه شرح صدر و وسعت نظر و بلنداى فكر ايشان مىباشد.