مکارم الأخلاق ت میرباقری - شیخ طبرسی - الصفحة ٦٢ - (دعاء حزين)

من است استغفار ميكنم و توبه مينمايم. و هر بنده‌اى كه از نظر بدن يا آبرو يا مال بگردن من حق دارد كه نميتوانم آن را اداء كنم و از او نيز حليت نخواسته‌ام بهر گونه كه ميدانى از من راضى كن، و هر عوض كه ميدانى بوى عنايت فرما خداوندا ترا از عذاب من چه سود كه رحمتت همه چيز را فرا گرفته. خداوند چه مانعى دارد كه به من احسان كنى؟ و با عذابت خوارم نسازى خدايا اگر حاجتم را بر آرى در تو نقصانى پديد نيايد كه همه خوبيها از تو و در توست خداوندا با تكرار من گناهان را جاى ملامتست، و ترك استغفار با رحمت وسيع تو عجز است، خداوندا با آنكه از من بى‌نيازى چقدر بمن محبت ميكنى و با آن نيازى كه من بتو دارم چقدر اظهار گردنكشى مى‌نمايم، منزّه است خدائى كه به وعده‌هايش وفا ميكند ولى از وعده‌هاى عذابش صرف نظر مينمايد.

(دعاء حزين)

حضرت سجّاد (ع): پس از نماز شب دعاء حزين ميخواند: (اى خداى موجود در همه جا با تو مناجات ميكنم شايد بندايم گوش دهى، كه جرمم‌