مکارم الأخلاق ت میرباقری - شیخ طبرسی - الصفحة ١٧٠ - (دعائى كه در آن اسم اعظم خداست)

اى سلطان وجود هر سلطانى جز تو فنا پذيرد، اى دائم و ابدى هر زنده‌اى جز تو بميرد، يا الله يا الله يا الله، اى رحمان و رحيم، بمن رحمتى آر كه بدان آتش غضبت را فرو نشانى و عذابت را از من بگردانى و سعادتى از خوان احسانت نصيبم گردانى و در سرائى فرودم آرى كه بندگان شايسته‌ات را در آن جاى ميدهى، اى ارحم الراحمين، اى آنكه اعمال خوب را آشكار ميكنى، و كردار زشت را ميپوشانى، اى آنكه بر گناهان مؤاخذه نمى‌كنى و پرده درى نميكنى اى داراى عفو عظيم و گذشت بسيار، اى بزرگ بخشاينده و اى آنكه دستت به رحمت گشاده، اى آگاه براز و سخن پنهانى، و اى آنكه همه شكايتها بسوى تو آيد، اى آنكه در چشم پوشى بزرگى و كريمى و در منّت عظيمى، اى آغازكننده به نعمتها پيش از آنكه استحقاقى باشد، اى آفريدگار، اى آقاى بزرگوار و اى غايت ميل و آرزوها يا الله يا الله يا الله، از تو مسألت دارم كه تنم بآتش بريان مكنى و زشت مسازى، و از راه رحمت پدر و مادرم را به بخشائى، و خير دنيا و عقبى را بمن عطا كنى كه تو بر همه چيز توانائى، و بر محمد و آلش درود فرست).

پرسيد يا رسول الله ثواب خواننده اين دعا چيست؟ فرمود:

هيهات كه اگر فرشتگان هفت آسمان و زمين گرد آيند كه تا قيامت ثواب آن را وصف كنند نتوانند كه يكى از هزارش را توصيف نمايند، و بعد ثوابهاى بسيار براى آن ذكر فرمود كه اينجا جاى گفتارش نيست.