الحكم الزاهرة ت انصارى - صابرى يزدى، على رضا - الصفحة ٦٨٤ - ٢٢٢ البخل بخل

از على (ع) نقل شده است: هر كس به چيزى كه نزد اوست و ديگرى به آن احتياج دارد بخل ورزد، خدا بر او خشم مى‌گيرد.

٢٠٤٩-

عن عليّ ٧: إنّ المسكين رسول اللَّه فمن منعه فقد منع اللَّه و من أعطاه فقد أعطى اللَّه.

نهج البلاغة (فيض)/ ١٢٢٢ (الصالح)/ ٥٢٩ البحار ٩٦/ ١٧٢

از على (ع) نقل شده است: در حقيقت مسكين پيامبر خداست.

پس هر كه (چيزى) را از او باز دارد، از خدا بازداشته، و هر كه به او ببخشد، به خدا بخشيده است.

٢٠٥٠-

عن امير المؤمنين ٧: إنّ اللَّه سبحانه فرض في أموال الأغنياء أقوات الفقراء فما جاء فقير إلّا بما متّع به غنيّ و اللَّه تعالى جدّه سائلهم عن ذلك.

نهج البلاغة (فيض)/ ١٢٣٢ (الصالح)/ ٥٣٣ مستدرك الوسائل ١/ ٥٠٦

از امير المؤمنين (ع) نقل شده است: خداوند سبحان روزى مستمندان را در اموال توانگران مقرّر ساخته است. هيچ مستمندى گرسنه نماند مگر به سبب آنچه توانگرى از آن بهره‌مند گرديد، و خداوند- كه بى‌نيازى او بزرگ است- در اين باره از آنان بازخواست مى‌كند.

٢٠٥١-

قال أبو عبد اللَّه ٧: من كان له دار و احتاج مؤمن إلى سكناها فمنعه إيّاها قال اللَّه عزّ و جلّ: ملائكتي عبدي بخل على عبدي بسكنى الدّنيا و عزّتي لا يسكن جناني أبدا.

عقاب الاعمال/ ٢٨٧ البحار ٧٤/ ٣٨٩

امام صادق (ع) فرمود: هر كس خانه‌اى داشته باشد و مؤمنى به سكونت در آن نيازمند باشد و او آن را از مؤمن باز دارد، خداوند مى‌فرمايد: فرشتگان من! بنده‌ام در سكونت دنيا بر بنده‌ام بخل ورزيد. سوگند به عزّت خودم كه او هرگز