الحكم الزاهرة ت انصارى - صابرى يزدى، على رضا - الصفحة ٥٩٢ - ١٨٨ ايذاء المؤمن آزار مؤمن

١٧٣١-

قال رسول اللَّه ٦: من آذى مؤمنا فقد آذاني و من آذاني فقد آذى اللَّه و من آذى اللَّه فهو ملعون في التّوراة و الإنجيل و الزّبور و الفرقان.

جامع الاخبار/ ٧٢ البحار ٧٥/ ١٥٠

پيامبر خدا ٦ فرمود: هر كه مؤمنى را آزار كند مرا آزار كرده، و هر كه مرا آزار كند خدا را آزار كرده، و هر كه خدا را آزار كند در تورات و انجيل و زبور و فرقان لعنت شده است.

١٧٣٢-

قال رسول اللَّه ٦: من أحزن مؤمنا ثمّ أعطاه الدّنيا لم يكن ذلك كفّارته و لم يؤجر عليه.

البحار ٧٥/ ١٥٠ لآلئ الاخبار ٢/ ٧

رسول خدا ٦ فرمود: هر كه مؤمنى را غمگين كند، آنگاه دنيا را به او بدهد كفّاره عمل او نخواهد بود و براى اين كار پاداشى به او نخواهند داد.

١٧٣٣-

عن الرضا ٧ عن آبائه عليهم السّلام قال: قال رسول اللَّه ٦: من استذلّ مؤمنا أو حقّره لفقره و قلّة ذات يده، شهره اللَّه يوم القيامة ثمّ يفضحه.

عيون اخبار الرضا ٢/ ٣٣ البحار ٧٥/ ١٤٢

از امام رضا (ع)، از پدرانش نقل شده كه پيامبر خدا ٦ فرمود: هر كه مؤمنى را بخاطر فقر و تهى‌دستى خوار و كوچك بشمارد، روز قيامت خداوند او را به مردم مى‌شناساند و رسوايش مى‌كند.

١٧٣٤-

عن النبيّ ٦ قال: من أذلّ مؤمنا أذلّه اللَّه.

البحار ٧٥/ ١٤٢

از پيامبر ٦ نقل شده كه فرمود: هر كه مؤمنى را خوار سازد