احوال و آثار مير سيد على همدانى (با شش رساله از وي) - رياض، محمد - الصفحة ١٩

با اين‌كه از نوادگان على عليه السلام بوده‌[١] و ارادت و دلبستگى شديد او به آنحضرت و ساير اهلبيت و ائمه شيعه از آثار متعددى كه در ذكر مناقب آن بزرگواران نگاشته (مانند السبعين فى فضايل امير المؤمنين،[٢] مودة القربى،[٣] الاربعين فى فضايل امير المؤمنين) آشكار است و از لابه‌لاى ديگر آثارش هم مى‌توان برترى آبان بر ديگران را در نظر وى دريافت، ولى در نوشته‌هاى خود نسبت به پيروان ساير مذاهب اسلامى و پيشوايان آنان احترام لازم را مراعات مى‌نمايد.

٩- كرامات بسيارى كه به او نسبت داده‌اند و به پاره‌اى از آنها در اين كتاب اشاره شده است (بنگريد به ص ١٥، ٣٩، ٥٨، ٦٦، ٧٣ تا ٧٤، و ٢١٦ تا ٢١٨) و در همين رابطه است كه استمداد از روحانيت وى مطرح مى‌شود. امرى كه خصوصا ما بين قايق رانان رودهاى كشمير متداول است و هرگاه از پارو زدن خسته مى‌شوند از روح بزرگ سيد يارى مى‌طلبند و فرياد «يا شاه همدان» برمى‌دارند.

١٠- مراسم و اجتماعاتى كه هرساله در ششم ذيحجه- سال روز وفات سيد به ياد بود او و براى تجليل از وى در كشمير و پاره‌اى ديگر از نقاط شبه قاره برپا مى‌نمايند (هرس) و در طى آن درباره شخصيت و تعليمات سيد سخن مى‌دارند.

______________________________
(١)- از طريق امام سجاد على بن الحسين عليهما السلام.

(٢)- اين اثر در ص ٥٠١ تا ٥٢٢ از كتاب حاضر چاپ شده است.

(٣)- در صحت انتساب اين اثر به سيد، مؤلف كتاب حاضر ترديد كرده (بنگريد به ص ١٨٦) ولى با توجه به اين‌كه شاگرد شاگرد سيد (محمد نوربخش) اثرى بدين نام به او نسبت داده (بنگريد به كتاب وى به نام سلسلة الذهب الصوفية ملقب به مشجر الاولياء، ج ٢، ص ١٠٠) اين ترديد بى‌مورد است. ضمنا مودة القربى يك بار هم در سال ١٣٧٠ ه. ق.

در لكهنو چاپ شده و يك بار نيز ترجمه اردوى آن با ترجمه «السبعين» در ضمن ترجمه ينابيع المودة به قلم مولانا ملك محمد شريف انتشار يافته است.

[١]- از طريق امام سجاد على بن الحسين عليهما السلام.

[٢]- اين اثر در ص ٥٠١ تا ٥٢٢ از كتاب حاضر چاپ شده است.

[٣]- در صحت انتساب اين اثر به سيد، مؤلف كتاب حاضر ترديد كرده( بنگريد به ص ١٨٦) ولى با توجه به اين‌كه شاگرد شاگرد سيد( محمد نوربخش) اثرى بدين نام به او نسبت داده( بنگريد به كتاب وى به نام سلسلة الذهب الصوفية ملقب به مشجر الاولياء، ج ٢، ص ١٠٠) اين ترديد بى‌مورد است. ضمنا مودة القربى يك بار هم در سال ١٣٧٠ ه. ق.

در لكهنو چاپ شده و يك بار نيز ترجمه اردوى آن با ترجمه« السبعين» در ضمن ترجمه ينابيع المودة به قلم مولانا ملك محمد شريف انتشار يافته است.