خلوت شيطانى: خود ارضايى و راه درمان آن - سهراب پور، على - الصفحة ١٠٠

١. اجتناب از هر گونه تحريك‌

اگر كسى، انتظار داشته باشد، كه هر شب در برابر ماهواره، صحنه هاى هوس آلود «فيلم هاى سكسى» را بنگرد و همه روزه قسمت مهمّى از وقت گران بهاى خود را به مطالعه ى «رمان هاى عشقى و داستان هاى سكسى» و تماشاى «عكس هاى شهوت انگيز» بگذراند و مرتّب به ترانه هاى حرام و موسيقى ها مبتذل گوش دهد و در فكر و خيال خويش، مدام به مسائل شهوت انگيز فكر كند و در كوچه و بازار، به دختران و زنان نگاه كند و اندام آنان را، وراندازى كند و با اين همه، هيچ گونه آلودگى وانحرافى پيدا نكند، سخت در اشتباه است.

همان گونه كه قبلا گذشت اين گونه «تحريكات جنسى» عطش شخص را زياد و بلكه خود اين كارها عطش جنسى خود ساخته به وجود مى آورد.

انجام اين كارها به تدريج تمام فكر و ذهن جوانان را به خود مشغول مى كند به طورى كه از بسيارى از امور اساسى زندگى خويش غافل مى شوند و به صورت عجيبى به طرف مسائل جنسى كشيده مى شود. اين افراد به همه چيز نگاه جنسى پيدا مى كنند و در اينجاست كه يك اضطراب و يك حالت عصبى و فشار روانى، جوان را در برمى گيرد.[١]

لذا در حديثى كه از حضرت على (عليه السلام) نقل شده است؛ ايشان بهترين راه كنترل غريزه جنسى را كنترل چشم دانسته اند:

«نِعمَ صارفِ الشَّهوات غَضّ الابصارِ؛[٢]

بهترين عامل روى گردانى از شهوات، فروبستن چشم هاست».

دانستن اين مسئله، براى جوانان لازم است كه؛ هيچ گاه با ديدن اين تصاوير و فيلم ها و ... غريزه ى جنسى خود را نمى توانند ارضا كنند، بلكه شعله عطش روحى خود را با اين امور بيشتر وبيشتر شعله ور خواهند كرد.

[١] - چون چهره و اندام زنانِ كم پوشش، روح زيبا پرستى و تنوع طلبى افراد را وسوسه مى كند و اگر پس از تحريك، زمينه ى كاميابى و ارضاى غرايز فراهم نباشد روانِ شخص در فشار قرار مى گيرد و رفته رفته ظرفيت عصبى او به انتها مى رسد. در اين هنگام به سرعت هورمون هاى آزار دهنده سمّى در خون ترشّح مى شود. در زمانى كمتر از يك دهم ثانيه مغز كه با شبكه هاى ارتباطى به سراسر بدن وصل است به كمك غده ى هيپوفيز و فرمان هاى مركز هيپوتالاموس اين سمّ را به همه ى اعضا روانه مى كند. بدن براى بيرون راندن اين سمّ به تكاپو مى افتد و جنگ داخلى اعصاب آغاز مى شود. شخص در خود احساس اضطراب(anxiety ) و خستگى(neutasthenea ) مى نمايد. تصوّر مى كند چيزى ناشناخته بر روى روان وى فشار مى آوردو ....»( يوسف غلامى، اخلاق و رفتارهاى جنسى، ص ٢٢٩ و ٢٣٠)

[٢] - عبدالواحد بن محمّد تميمى آمدى، غررالحكم، ص ٢٦٠.