خلوت شيطانى: خود ارضايى و راه درمان آن - سهراب پور، على - الصفحة ٩٣

و اى بسا، به خاطر گناه و معصيت بيشتر، انسان به درجه و مرحله اى برسد كه ديگر توفيق توبه را پيدا نكند و روى رستگارى را نبيند. امام صادق (عليه السلام) فرمودند:

«اذا اذنَبَ الرَّجُلَ خَرَجَ فِي قَلبِه نُكتَةٌ سَوداءٌ، فَإن تابَ إِنمَحَت، و إِن زادَ زادَت حَتَّي تَغلِبَ عَلي قَلبِه فَلا يُفلِحُ بَعدَها ابداً؛[١]

هرگاه آدمى گناهى مى كند نقطه ى سياهى در دلش پديد مى آيد، اگر توبه كرد آن نقطه پاك مى شود. اگر باز هم گناه كرد آن نقطه بزرگتر مى شود، تا جايى كه همه دلش را فرا مى گيرد و زان پس هرگز روى رستگارى را نمى بيند».

همان گونه كه قبلًا تذكّر داديم بايد توجّه شود كه آن دسته از رواياتى كه شخص مبتلا به خود ارضايى را ملعون و به دور از رحمت خدا بر مى شمارد در صورتى است كه شخص از عمل و گناه خويش توبه نكند، اما اگر شخص از عمل خويش نادم و پشيمان شود و عذر به درگاه الهى آورد و توبه كند، يقيناً قلم عفو خداوند نيز بر گناهان او كشيده مى شود و مشمول رحمت و مغفرت خداوند مى گردد.

نكته سوّم:

سوّمين نكته و مطلبى كه گفتن آن ضرورى به نظر مى رسد و دانستن آن براى كسانى كه مى خواهند، خود را، از اين عادت شوم نجات دهند، لازم است، اين نكته است كه؛ براى ترك هر عادتى، در وهله اول و قبل از هر چيز، نياز به يك اراده و تصميم قاطع، جدّى و محكم هست.

مبتلايان عزيز، بدانند در صورتى كه خودشان نخواهند و اراده نكنند، هيچ كس نمى تواند، آن ها را در ترك اين عمل مرگبار، كمك كند. اين يك مسئله قطعى و حتمى است (دقت كنيد). بعضى، هميشه منتظر يك معجزه هستند و مدام از خدا گلايه مى كنند كه چرا، از شرّ اين عمل رهايى پيدا نمى كنند. حال آن كه، معجزه، «نيروى اراده اى» است كه خداوند در وجود هر انسانى قرار داده و مى تواند بر هر چيز پيروز شود. قرآن كريم نيزمى فرمايد:

«ان لَيسَ للِانسانِ الَّا ما سَعَي؛[٢]

براى انسان چيزى جز حاصل تلاش او نيست.»

در اينجا دو مسأله وجود دارد:

مسأله اوّل: حتماً عدّه اى از جوانان مبتلا خواهند گفت كه: «چگونه شما، از ما مى خواهيد كه با تصميمى محكم، اين عمل شوم را ترك كنيم در حالى كه اراده و قدرت تصميم ما، بر اثر انجام همين عمل شوم ضعيف شده و ما بارها خواسته ايم كه ترك كنيم امّا هرگز نتوانستيم اين تصميم خود را، ادامه دهيم، اصلًا انجام اين كار، در اختيار ما نيست، و بر اثر فشارى كه مى آيد، ما بى اراده به سوى آن مى رويم».

امّا، ما به اين عده از دوستان خواهيم گفت: ما كاملًا متوجه اين مسأله هستيم و بر اين امر واقفيم امّا، از شما مى پرسيم «آيا هرگز شده، تا به حال، در پيش روى پدر، مادر، برادر، دبير و يا شخص محترم ديگر، آشكارا دست به اين كار بزنيد؟ اصلًا آيا تا به حال فكر اين كار را هم كرده ايد؟»

حتماً خواهيد گفت: نه، هرگز!

[١] - كلينى، الكافى، ج ٢، ص ٢٧١.

[٢] - سوره نجم، آيه ٣٩.