خلوت شيطانى: خود ارضايى و راه درمان آن - سهراب پور، على - الصفحة ٩٢

ولى مبتلايان بايد دقّت كنند كه يك روز هم، در ترك اين عادت، مهم و مؤثّر است، چه بسا انسان به خاطر همان يك روز تأخير، يك عمر پشيمان و نادم شود. پس تصميم بگيريد، از همين امروز، خود را، از اين منجلاب تباهى نجات دهيد. و بدانيد كه نا اميدى و يأس و ترديد، بزرگترين سدّ، براى موفقيّت شما است.

اين را به خاطر داشته باشيد، افرادى كه توانستند اين عادت مرگبار را ترك كنند، همانند شما بوده اند و چه بسا، بدتر از شما، ولى با اراده و تصميم راسخ خود و با به كار گيرى دستورات، الآن در آرامش و راحتى و پاكى زندگى مى كنند.

نكته دوّم:

دوّمين نكته اى كه مبتلايان بايد به آن توجه و دقّت زيادى داشته باشند، اين است كه بايد تا دير نشده از اين گناه توبه كنند و يقين داشته باشند، هر زمان حقيقتاً تصميم به ترك و توبه از اين گناه گرفتند، خداوند نيزتوبه آن ها را خواهد پذيرفت و با ديده رحمت به آنان خواهد نگريست. زيرا يكى از سنّت هاى الهى كه قرآن كريم به آن اشاره مى كند سنّت پاكسازى است، به اين معنا كه اگر كسى از گذشته بد خود واقعاً پشيمان شود و قصد بازگشت به سوى خداوند را داشته باشد، پروردگار نيز او را از آلودگى هاى روحى كه بر اثر گناه كسب كرده تطهير مى نمايد و او را به راه حق و صراط مستقيم رهنمون مى كند.[١]

چرا كه خداوند، همواره دوست دارد، بندگانش در مسيرصحيح گام بردارند و حتّى نسبت به گنه كاران و كسانى كه او را معصيت كرده و به خويشتن ظلم نموده، با ديده ى مغفرت و رحمت نگاه مى كند.

خداوند در قرآن كريم مى فرمايد:

«قُل يا عِبادي الَّذينَ اسرفُوا عَلي انفُسِهِم لا تَقنَطُوا مِن رَحمَةِ اللهِ إنَّ اللهَ يَغفِرُ الذُّنوبَ جَميعاً إِنَّه هُو الغَفُورُ الرَّحيمُ؛[٢]

بگو: اى بندگان من كه بر خود اسراف كرده ايد (گناه كرده ايد) از رحمت خداوند نوميد نشويد كه خدا همه گناهان را مى آمرزد، زيرا او آمرزنده و بسيار مهربان است».

پس اگر بارها هم توبه كرديد ولى باز توبه خود را شكستيد نا اميد نشويد، چرا كه در رحمتِ الهى باز است. و بدانيد زبان حال خداوند با بندگان گنه كارش اين است كه:

اما، مسئله قابل تأمل آن است كه، هرگز نبايد، توبه از گناه را به عقب انداخت زيرا از كجا معلوم كه انسان زنده بماند و بتواند توبه كند:

[٤]

[١] - همّت سهراب پور؛ سنت هاى الهى، ص ٣٤ و ٣٥، چاپ دوّم، دفتر انتشارات اسلامى وابسته به جامعه ى مدرسين حوزه ى علميه ى قم، ١٣٧٩.

[٢] - سوره زمر، ٥٣.

[٣] - بابا افضل كاشانى.

[٤] - سعدى شيرازى.