در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٢٢ - مقدمه مؤلف

تهاجمى، رو به رو مى‌شود؛ آن هم از ناحيه‌كسانى‌كه با تظاهر به ديندارى، ريشهايى بلند و لباسهايى كوتاه دارند:

... أَنَّهُمْ يُحْسِنُونَ صُنْعاً[١]،

«چنين مى‌پندارند كه از نيكوكارانند».

اما عملكرد آنان و تهمت و افترايى كه بر مؤمنان وارد مى‌آورند، ايشان را جز مصداق اين آيات نمى‌كند كه:

... إِنَّهُ كانَ فَاحِشةً وَ مَقْتاً وَ ساءَ سبِيلا[٢].

«آن، زشتكارى و [مايه‌] دشمنى، و بد راهى بوده است».

... وَ هُمْ يحْمِلُونَ أَوْزَارَهُمْ عَلي ظهُورِهِمْ ...[٣].

«و آنان، بار سنگين گناهانشان را به دوش مى‌كشند».

اينان مصداق همان شعر شاعر عرب هستند كه گفت:

«به آن كه در وادى دانش، ادّعاى معرفت مى‌كند، بگو: مطلبى آموختى، امّا بسيارى از نكات را از دست دادى».

ما نيز خطاب به آنان مى‌گوييم:

[١] - كهف( ١٨): ١٠٤.

[٢] - نساء( ٤): ٢٢.

[٣] - انعام( ٦): ٣١.