حال كه معلوم شد مذهب تشيع بر گرفته از كتاب و سنّت است و اين تنها مذهبى است كه حتّى در تعيين نام و تعداد ائمّه (عليهم السلام) ملتزم به قرآن و سنّت است، چگونه مى‌توان به چنين مكتبى تهمت زد و افترا بست؟

وجه چهارم: ويژگى‌هاى شيعه‌

انسانى كه وابسته به مذهب ومتمسّك به تعاليم اهل بيت (عليهم السلام) است و راه و روش و سيره آن بزرگواران را در زندگى سر مشق خود قرار مى‌دهد، به ناچار بايد داراى هويت و علامت ويژه اى باشد، كه بدون هيچ ابهامى او را از ديگران متمايز و مشخّص كند.

حضرت امام محمّد باقر (ع)- كه فرزند حضرت امام سجّاد زين العابدين؛ على بن حسين بن على ابن ابى طالب (عليهم السلام) است- در پاسخ به سؤال يكى از اصحاب خود به نام جابر بن يزيد جعفى كه در رابطه با مشخّصات و ويژگيهاى انسان شيعى، چنين پرسيده بود: اى فرزند رسول خدا! آيا براى كسى كه خود را شيعه شما مى‌داند، كافى است كه به ولايت شما معتقد باشد؟ فرموده‌اند:

«لا يا جابر! فو الله ما شيعتنا إلّا مَنِ اتقَى اللهَ و أطاعه و ما كانوا يُعرَفُونَ إلّا بالتواضع و التخشّع و الإنابة و كثرة ذكر الله و الصوم و الصلاة و تلاوة القرآن و التعهّد للجيران من الفقراء و أهل المسكنة و كانوا أمناء عشائرهم في الأشياء.